Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Οι αριστεροί έχουν θέση, η αποχή δεν είναι επιλογή

Τα όργανα της πλουτοκρατίας κόμματα της δεξιάς και (ΜΜΕ) Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, με μια άγρια πολεμική κατά του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, καθώς και του ΑΚΕΛ, επιχείρησαν και εξακολουθούν να επιδιώκουν την αποδυνάμωση του κόμματος της αριστεράς στοχεύοντας τις εργατικές κατακτήσεις και την επιβολή νεοφιλελεύθερων πολιτικών (ιδεολογία του συναγερμού και του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος) για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους αλλά και τσακίζοντας τις αντιστάσεις του ταξικού εργατικού κινήματος και του κόμματος που το στηρίζει να πετύχουν    πιο εύκολα την εφαρμογή των πολιτικών εκείνων που τους εξυπηρετούν, Βέβαια ο υποψήφιος τους Νίκος Αναστασιάδης έφτασε στο σημείο να αρνείται και την ιδεολογία του εκτός και αν δεν γνωρίζει πως ονομάζεται, λαλείς;
Τον τελευταίο καιρό είναι πια ξεκάθαρο ότι  σε όλη την ευρωπαϊκή ένωση γίνεται προσπάθεια να διατηρηθούν και να επεκταθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ιδιαίτερα εδώ στην Κύπρο που   υπάρχει ένα κόμμα της αριστεράς δυνατό και μια κυβέρνηση με διαφορετική φιλοσοφία που θέλει να στηρίξει το κοινωνικό κράτος και τις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Ενόψει προεδρικών εκλογών λοιπόν η πολεμική εντείνεται και φτάνει στο αποκορύφωμα της και λαμβανομένου υπ’ όψη της εκκρεμότητας στο κυπριακό και της ύπαρξης, ανόρυξης και διαχείρισης του φυσικού αερίου, οι εκλογές καθίστανται οι πλέον κρίσιμες για την κυπριακή δημοκρατία.
Η αποχή δεν είναι επιλογή:
Ένας ενεργός πολίτης, δημοκράτης, πολύ περισσότερο αριστερός δεν μπορεί να μένει αμέτοχος σ’ αυτή την κρίσιμη αντιπαράθεση, και όταν μάλιστα είναι φανερό πως η αποχή από την αριστερά ενισχύει και βοηθά την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι εκφραστής των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, του εθνικισμού, του αντικομουνισμού, υποστηριχτής της ένταξης στο ΝΑΤΟ και τα παρακλάδια του, υποστηριχτής της χαλαρής ομοσπονδίας (πόσο διαφέρει από τα 2 κράτη ή την διχοτόμηση;) στο κυπριακό.
Με αιτιολογικό πως είναι όλοι δεξιοί και μη βλέποντας πως υπάρχουν σημαντικές και ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στον υποψήφιο της δεξιάς και τον Σταύρο μαλά τον οποίο στηρίζει το ΑΚΕΛ, ένα μέρος της εξωθεσμικής αριστεράς μαζί με άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, εξακολουθούν (οι αυθεντίες της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πρακτικής), λίγες μέρες πριν τις εκλογές να εξαπολύουν από αριστερά; Πολεμική για ιδεολογικά ζητήματα, και να επιλέγουν την αποχή. Είναι άραγε η κατάλληλη ώρα για ιδεολογική αντιπαράθεση; Εξυπηρετεί αυτή η ταχτική την αριστερά και τους στόχους της; Αυτή η επίθεση κατά του ΑΚΕΛ την ώρα αυτή που στοχεύει; Το κτύπημα του ΑΚΕΛ και η αποδυνάμωση του βοηθά την αριστερά και τους εργαζόμενους; Τα ιδεολογικά ζητήματα δεν μπορούν να περιμένουν να μπουν  μετά τις εκλογές; Και τελικά εκτός από ιδεολογικά μαθήματα μπορούν να μας πουν και τι προτείνουν επιτέλους για την αντιμετώπιση των διαφόρων ζητημάτων στις συγκεκριμένες συνθήκες της κυπριακής πραγματικότητας; Στο κάτω-κάτω το ΑΚΕΛ κάνει αυτό που αντιλαμβάνεται ως το πιο σωστό. Αυτοί που θεωρούν πως οι επιλογές του κόμματος είναι λανθασμένες τι εισηγούνται; Και αν θεωρούν πως το ΑΚΕΛ δεν είναι αριστερό κόμμα ας ιδρύσουν το κόμμα με την ιδεολογία που θέλουν.
Ο Σταύρος Μαλάς είναι υποστηριχτής της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, Είναι υπέρ των συλλογικών συμβάσεων, της διατήρησης της ΑΤΑ, του 13ου μισθού, είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων των ημικρατικών  οργανισμών και το ξεπούλημα κρατικής περιουσίας, είναι υπέρ της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου προς όφελος της κοινωνίας και όχι των ιδιωτικών συμφερόντων, των λίγων εχόντων οικονομική ισχύ. Ο Σταύρος Μαλάς ανήκει στον δημοκρατικό χώρο και στηρίζει δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι ολ’ αυτά όμοια με όσα υποστηρίζει ο Ν. Αναστασιάδης; Ο βίος και πολιτεία και ο χαρακτήρας του Αναστασιάδη είναι τα ίδια με του Σταύρου Μαλά;
Θέλω να χαιρετίσω την στάση των συντρόφων εκείνων της ΕΡΑΣ που με κριτική στάση μεν, αλλά και εντοπίζοντας την ουσία και συμβάλλοντας στην ενότητα της αριστεράς, υπερασπίζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και συμβάλουν στην προσπάθεια για να φράξουμε τον δρόμο στον νεοφιλελευθερισμό και στα αποτελέσματα του, την λιτότητα και την εξαθλίωση. Να φράξουμε το δρόμο σε λύσεις διχοτομικές για το κυπριακό και ΝΑΤΟΪΚΕΣ επιλογές (ένταξη στο συνεταιρισμό για την ειρήνη; Και στο ΝΑΤΟ).
Να σημειώσω πως την Δευτέρα το βράδυ στη διακαναλική (συζήτηση) ο Αναστασιάδης ή Χρυσάνθου, είπε πως ο κατώτατος μισθός είναι πρόβλημα για τις επιχειρήσεις και πρέπει να καταργηθεί. Αυτοί που εργάζονται σε επαγγέλματα που παίρνουν τον κατώτατο μισθό καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Είπε και διάφορα άλλα που τώρα δεν καταγράψω.