Μια άλλη άποψη

Μιά "λογική" ματιά στο Κυπριακό πολιτικό παιχνίδι μετά το πόρισμα Πολυβίου

Του Αντώνη Σκορδίλη

www.truerespect.com.cy

Η μόνη ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση σχετικά με το πόρισμα Πολυβίου έγινε από πλευράς ΑΚΕΛ και προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δ. Χριστόφια. Το “ζουμί” της: Ο Πολυβίου παραβίασε τους όρους ανάθεσης. Πολιτικά μεταφράζοντας, ο περί ου ο λόγος δικηγόρος δια του πορίσματός του μετέχει συνειδητά σε ένα εξελισσόμενο πραξικόπημα που έχει ως στόχο την ανατροπή (εξώθηση σε παραίτηση) του Χριστόφια.

Τόσο απλή, τόσο ξεκάθαρη είναι η κεντρική πολιτική θέση του ΑΚΕΛ. Την ξεκαθαρίζω ακόμα περισσότερο με μόνο κριτήριο την κοινή δημοσιογραφική λογική: Μέχρι την δημοσιοποίηση του πορίσματος και την διαγγελματική συνέντευξη τύπου Πολυβίου, το ΑΚΕΛ ομιλούσε σαφώς και συνεχώς για καταχρηστική στοχοποίηση Χριστόφια και τις επιπτώσεις αυτής στην λεγόμενη δημοκρατική ομαλότητα (συστημική ισορροπία). Μετά την 2η Οκτωβρίου, το ΑΚΕΛ ομιλεί πλέον για εξελισσόμενο πραξικόπημα έχοντας πλέον ως νέο δεδομένο για τη νέα του ξεκάθαρη πολιτική θέση το πόρισμα. Με βάση την παραπάνω απλή, ξεκάθαρη θέση του ΑΚΕΛ ας μου επιτραπεί να επιχειρήσω μιά ανάλυση δώδεκα σημείων για την “λογική” του εξελισσόμενου πολιτικού παιχνιδιού στην Κύπρο, μιά από τις πλέον “ενεργοποιημένες” σήμερα γωνιές του πλανήτη. Προσοχή: Το ότι παραθέτω εισαγωγικά την απλή και ξεκάθαρη θέση του ΑΚΕΛ δεν σημαίνει ότι a-priori την υιοθετώ, σημαίνει ότι την χρησιμοποιώ ως βάση για το ξεδίπλωμα λογικών συνειρμών. Το εάν και σε ποιό βαθμό την υιοθετώ αναφέρεται στο δέκατο σημείο της ανάλυσης, όμως μικρή έχει σημασία αν η υιοθέτηση ή όχι δεν αξιολογηθεί υπό το πρίσμα της ξεδιπλωθείσας προηγούμενα λογικής.   

ΣΗΜΕΙΟ ΠΡΩΤΟ: Η συνάφεια, συνέπεια και συνέχεια των δύο εξελισσόμενων πολιτικών θέσεων είναι αυτονόητη, αλλιώς η διαπίστωση περί στοχοποίησης Χριστόφια (Χριστόφια παραιτήσου) και η διπίστωση περί έμπρακτης προσπάθειας επίτευξης του τελικού της στόχου (θα σε παραιτήσουμε – ανατρέψουμε εμείς αφού δεν το κάνεις μόνος σου) έχουν άμεση λογική σύνδεση. Αλλωστε, η προσπάθεια πιεστικής βίαιης ανατροπής έχει μετά το πόρισμα Πολυβίου και δημόσια εκδηλωθεί ως πολιτική θέση – βούληση του δεξιού κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης.

ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Οι πολιτικές θέσεις του ΑΚΕΛ είναι ξεκάθαρες (σαφείς) και στην εξέλιξή τους εύλογες (υπό την έννοια ότι υπηρετούν την αρχή της λογικής συνέχειας και συνέπειας). Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι και ορθές στο σύνολό τους. Σίγουρα είναι ορθές εξ’ αντικειμένου σε ότι αφορά το πρώτο μέρος του παιχνιδιού (στοχοποίηση) – επ’ αυτού ως χρήσιμα προτείνω τα προηγηθέντα άρθρα με τίτλο Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ και ΟΙ ΤΙΜΗΤΕΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ , όχι όμως  και σε ότι αφορά το δεύτερο (πραξικοπηματική ανατροπή). Η ορθότητα ή μη του δεύτερου ημίσεως προϋποθέτει την σαφή απάντηση επί ενός πολύ συγκεκριμένου ερωτήματος. Του εξής: Δεδομένου ότι ο Πολυβίου αν μη τι άλλο διαθέτει πτυχίο νομικής και δεν μπορεί παρά να γνωρίζει τα αυτονόητα όρια μιάς τυπικής (πέραν της κρισιμότητάς της) νομικής εργασίας, το πόρισμά του εγκαλείται ή όχι για παραβίαση των όρων εντολής του, δηλαδή για σκόπιμη παραβίαση των στοιχειωδών προσχημάτων;

ΣΗΜΕΙΟ ΤΡΙΤΟ: Η παραβίαση προσχημάτων και ο χαρακτηρισμός “ΣΚΟΠΙΜΗ” αποτελούν αυτόματη διασύνδεση όταν αναφερόμαστε σε κάποιον που γνωρίζει τα προσχήματα. Ο Πολυβίου λοιπόν γνωρίζει εξ’ ορισμού τα προσχήματα, γι’ αυτό άλλωστε και του ανατέθηκε αν μη τι άλλο η τήρησή τους. Σε λογική συνέπεια και συνέχεια η εγκαλούμενη σκοπιμότητα συνδέεται άμεσα με την δικαίωση της πολιτικής θέσης ΑΚΕΛ περί πραξικοπήματος. Οχι  από μόνη της, διότι θα μπορούσε να θεωρηθεί συζητήσιμο το ακραίο σενάριο ότι “Ο Πολυβίου τρελλάθηκε” ή έχασε την αίσθηση του ρόλου του ελέω της υπέρμετρης δημοσιότητας και της συναισθηματικής του φόρτισης. Η σκοπιμότητα συνδέεται άμεσα (και αυτονόητα) με την δικαίωση της θέσης περί πραξικοπήματος, διότι το έχον εκδηλώσει την πολιτική θέση πιεστικής ανατροπής του νυν προέδρου της Κύπρου κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης (με επίκληση του ... ευρύτερου συμφέροντος του τόπου) δεν τοποθετείται αναλυτικά επί του περιεχομένου του πορίσματος Πολυβίου και της τήρησης ή μη στοιχειωδών προσχημάτων (όρων ανάθεσης), αλλά τοποθετείται επί των συμπερασμάτων του (που επίσης, όλως τυχαίως, επικαλούνται το ... ευρύτερο συμφέρον του τόπου), αντιμετωπίζοντας το πόρισμα ως θέσφατο. Η επί της ουσίας αφωνία επί του πορίσματος καθεαυτού, συνιστά εξ’ αντικειμένου δικαίωση της πολιτικής θέσης περί πραξικοπήματος.

ΣΗΜΕΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ : Οσο η αφωνία επί του περιεχομένου του πορίσματος συνεχίζεται το πραξικόπημα θα εξελίσσεται. Παρενθετική παρατήρηση: Οι γενικόλογες – της στιγμής δηλώσεις περί τεκμηρίωσης και πληρότητας του πορίσματος (ωσάν να καλούνται οι έχοντες δημόσιο λόγο να δηλώσουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο πόρισμα και όχι να διερευνήσουν επί της ουσίας την καταγγελία περί παραβίασης των όρων εντολής) δεν αποτελούν παρά ΑΦΩΝΙΑ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ διότι θέτουν την εγκαλούμενη παραβίαση του Κυπριακού Συντάγματος σε μια δημοψηφισματική λογική καταγραφής πλειοψηφιών και μειοψηφιών και απαξιώνουν την διερεύνηση της καταγγελίας. Ωσάν το κρίσιμο μέγεθος σε αυτή την υπόθεση δεν είναι το εάν είναι αληθής ή όχι η καταγγελία για ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ (ώστε να διερευνηθεί αναλυτικά) αλλά η πλειοψηφική με όρους πολιτικής γεωγραφίας επιδοκιμασία των ενδεχόμενων επιθυμητών αποτελεσμάτων του πορίσματος. Τα οποία ναι μεν σίγουρα αν επιτευχθούν σημαίνουν βίαιη απομάκρυνση Χριστόφια, όμως με αναπάντητη την καταγγελία περί πραξικοπήματος.

ΣΗΜΕΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: Αξιολογώντας τα μεγέθη, προκαλεί πικρό γέλιο η συνεχής επίκληση του ισχυρισμού (από όλο το πολιτικό φάσμα πλην ΑΚΕΛ αλλά και από το σύνολο των υπέρ αποπομπής Χριστόφια κυπριακών ΜΜΕ), ότι δεν είναι δυνατόν ο Χριστόφιας (και το ΑΚΕΛ) να καταγγέλλουν το πόρισμα Πολυβίου, επειδή ο ίδιος ο Χριστόφιας το ανέθεσε αλλά και δεσμεύτηκε ότι θα περιμένει την ολοκλήρωσή του για να αναλάβει τις ευθύνες που ενδεχομένως του καταλογιστούν. Ερώτημα: Εάν ο Πολυβίου παραβίασε τους όρους εντολής του, το πόρισμά του κινείται συνειδητά εκτός συνταγματικών ορίων νομιμότητας και άρα (προηγούμενα) μετέχει σε ένα εξελισσόμενο πραξικόπημα, καλείται ο πρόεδρος να αποδεχτεί την πραξικοπηματική κατάλυση της νομιμότητας;; Αλλιώς : Στο όνομα των αρχών της νομιμότητας στην πλέον “προχωρημένη” για τα Κυπριακά δεδομένα εκδοχή τους, ο Χριστόφιας που ηγήθηκε της συγκεκριμένης διαδικασίας (αναθέτοντας στην επιτροπή Πολυβίου) αλλά και την τίμησε στο έπακρο (καταθέτοντας ενώπιόν της υπό συνθήκες άκρως συζητήσιμες, όμως αυτό δεν είναι του παρόντος), καλείται να αποδεχτεί ότι ο αναλαμβάνων να περατώσει αυτή την διαδικασία (όχι στο όνομα του Προέδρου αλλά στο όνομα του Κυπριακού λαού) μπορεί να καταχραστεί τον ρόλο του και να παραβιάσει τη νομιμότητα σε βάρος του Κυπριακού λαού;; Διότι αυτό είναι το νέο δεδομένο που θέτουν προς δημόσια συζήτηση Χριστόφιας και ΑΚΕΛ, και επ’ αυτού ουδείς από το ευρύτερο πολιτικό σύστημα σπεύδει αναλυτικά να αξιολογήσει και τοποθετηθεί. Αξιολογώντας και κρίνοντας αναλυτικά το πόρισμα.

ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΤΟ: Προσέξτε μια λεπτομέρεια. Ο Χριστόφιας ήταν, είναι και όπως με σαφήνεια δηλώνει θα είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακόμα όμως και εάν υποθέταμε ότι σκόπευε να παραιτηθεί, δεν είναι εκ του ρόλου του υποχρεωμένος να προασπίζει την τήρηση της νομιμότητας; Οταν λοιπόν διαπιστώνει (ο Χριστόφιας και ο όποιος πρόεδρος) παραβίαση της νομιμότητας πραξικοπηματικού μεγέθους, δεν είναι υποχρεωμένος να το θέσει σε δημόσια συζήτηση; Εστω με τον πλέον ήπιο επικοινωνιακά τρόπο ώστε να μην πυροδοτηθούν κοινωνικές εντάσεις πράγμα το οποίον με βεβαιότητα έπραξε; (ο όρος “παραβίαση όρων εντολής” που χρησιμοποιήθηκε για το πόρισμα Πολυβίου είναι συγκρινόμενος με τα συνειρμικά του σημαίνοντα περί πραξικοπήματος ηπιότατος). Δεν είναι δημοκρατικά υπόλογοι όσοι δεν απαντούν στην συγκεκριμένη μείζονος πολιτικής σημασίας καταγγελία μη τοποθετούμενοι αναλυτικά για το πόρισμα; (παραθέσαμε προηγουμένως την αυτονόητη διασύνδεση) Επικουρική λεπτομέρεια: Σε όλα τα πραξικοπήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας (συγγνώμη για το υπερβολικόν της διατύπωσης, το χρησιμοποιώ για να δώσω έμφαση στο νόημα), πρωταγωνιστεί ένας στενός πυρήνας εμπνευστών και πρωτεργατών. Ομως, σε συνθήκη σχετικά ώριμης δημοκρατίας όπως είναι η Κυπριακή, προαπαιτούμενο για την επιτυχία ενός πραξικοπήματος με τα χαρακτηριστικά του καταγγελλόμενου ως τέτοιο, είναι η ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ ΑΦΩΝΙΑ επί του καταγγελλόμενου περιεχομένου του πραξικοπήματος του λοιπού (πέραν των καταγγελλόμενων ως πρωταγωνιστών) πολιτικού προσωπικού. Προσοχή εδώ:  Το συγκεκριμένου τύπου πραξικόπημα σίγουρα προϋποθέτει συναινετική αφωνία, μοιάζει καταρχάς να μην ισχύει και το αντίστροφο, αλλά στην πράξη σε συγκεκριμένο βαθμό (και με συγκεκριμένο τρόπο) ισχύει. Εξηγώ στο επόμενο σημείο.

ΣΗΜΕΙΟ ΕΒΔΟΜΟ: Ο Χριστόφιας έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα υποκύψει στις πιέσεις περί παραίτησής τους. Αρα, δεδομένης της συνέχειας και συνέπειας των θέσεων που τον διακρίνει (βλ. σημείο πρώτο) η παραίτησή του δεν εντάσσεται στη σφαίρα των υπαρκτών πιθανοτήτων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ ΑΦΩΝΙΑ περί του καταγγελθέντος ως ΣΚΟΠΙΜΟΥ περιεχομένου του πορίσματος Πολυβίου (και της συνακόλουθης καταγγελίας περί πραξικοπήματος), θα πρέπει να εναρμονιστεί σταδιακά με μια παράλληλη ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ (των κομμάτων της αντιπολίτευσης) ΑΦΩΝΙΑ που θα αφορά την άρνηση συμμετοχής στο παιχνίδι της τρέχουσας πολιτικής όσο αυτή έχει ως βασικό “παίκτη” την κυβέρνηση Χριστόφια.

Κοντολογίς, η συναινετική αφωνία επί του πορίσματος Πολυβίου και της συνακόλουθης καταγγελίας περί πραξικοπήματος με στόχο την ανατροπή Χριστόφια και κυβέρνησης Χριστόφια, θα μεταλλαχτεί σε συναινετική αφωνία (αποχή) από τις όποιες προσπάθειες της κυβέρνησης Χριστόφια να ασκεί πολιτική, πλην των πολιτικών που (υποτίθεται ότι) θα αποτελούν και θα επικοινωνούνται ως προϊόν υποχώρησης στην ... συναινετική αφωνία της αντιπολίτευσης! Πρόκειται περί μέγγενης που καταρχάς περιορίζει αυτούς που την δημιούργησαν! Πρόκειται κατά μείζονα λόγο για de facto (όπως θα λεγε και ο Π. Πολυβίου)  πραξικόπημα διαρκείας. Το οποίον εξ’ ορισμού θα δικαιώσει την νυν καταγγελία περί πραξικοπήματος. Και το οποίο θα προκύψει νομοτελειακά εφ’ όσον συνεχιστεί η τακτική αντιμετώπισης ως θέσφατου του πορίσματος Πολυβίου και η μη αναλυτική διερεύνηση του ερωτήματος “είναι σκόπιμη παραβίαση των όρων ανάθεσης ή όχι;”.

Κοινώς, όσοι δεν αναμετρηθούν σήμερα  σήμερα με την καταγγελία περί πραξικοπήματος και δεν αναλάβουν τις ευθύνες τους αξιολογώντας σοβαρά το πόρισμα Πολυβίου είναι εγκλωβισμένοι/υποχρεωμένοι να μετάσχουν σε de facto πραξικόπημα διαρκείας αύριο.

ΣΗΜΕΙΟ ΟΓΔΟΟ:  Προσέξτε την προτελευταία φράση του έβδομου σημείου, ομιλώ περί αναλυτικής διερεύνησης και όχι απάντησης. Διότι, ωσάν εφησυχασμένοι από την φράση Πολυβίου “ήταν πολύ εύκολη υπόθεση τα συμπεράσματα, τα τεκμήρια ή γεγονότα μιλούν από μόνα τους”, οι εραστές της εύκολης αντίληψης περί θέσφατου την αναπαράγουν στην πολιτική τους πράξη. Ε λοιπόν, μαζί με τα ... τεκμήρια ή γεγονότα που κατά Πολυβίου μίλησαν από μόνα τους, μετά την δημοσιοποίηση του πορίσματος μίλησαν και πάρα πολλοί άνθρωποι που διαπίστωσαν ότι ο Πολυβειακός τρόπος αντίληψης της ... ομιλίας των πραγμάτων ήταν πραξικοπηματικού χαρακτήρα.

Αρα – δεδομένο αυτό – τα τεκμήρια δεν μιλούσαν από μόνα τους διότι ήδη βρέθηκαν πάρα πολλοί  που ... δεν τα άκουσαν όπως ο νομικός Πολυβίου να μιλάνε με την ίδια γλώσσα που αυτός πορισματικά κατέγραψε. Τέλος πάντων, σε αυτή τη χώρα, ας σταματήσουν να μιλάνε από μόνα τους τα ... γεγονότα κατά το δοκούν, ας αρχίσουν να μιλάνε και οι άνθρωποι. Πρώτοι δε όλων οι πολιτικοί πρωταγωνιστές του δημόσιου λόγου. Ας ξεπεράσουν διάολε τις συλλήβδην νουθεσίες Πολυβίου περί πολιτικού προσωπικού, ας αρθρώσουν λόγο κριτικό και αυτοί αντί των γεγονότων που ... μιλήσαν από μόνα τους, ας κρίνουν διάολε το περιεχόμενο της εργολαβίας αυτού που τους νουθετεί ...

ΣΗΜΕΙΟ ΕΝΑΤΟ: Το σοβαρότερο όλων . Το καθεστώς εξαίρεσης, ή αλλιώς οι λειτουργίες της Κυπριακής Δημοκρατίας ωσάν να αποτελεί ένα ιδιαίτερο “κλειστό σύστημα” μοιάζουν να έχουν επιβάλλει ρόλους με τρόπο χαρακτηριστικότερο από ποτέ. Λοιπόν: Πλέον το πόρισμα Πολυβίου, το ίδιο και η καταγγελία περί εξελισσόμενου πραξικοπήματος, αποτελούν τεκμήρια της σύγχρονης Κυπριακής Ιστορίας. Τούτο απλά σημαίνει ότι είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, τόσο το πόρισμα όσο και τα περί πραξικοπήματος θα “μιλήσουν” ως στοιχεία της σύγρονης ιστορίας του τόπου και ως τέτοια θα αξιολογηθούν. Θα αξιολογηθεί επίσης και η συναινετική αφωνία και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερα αυστηρό και συγκεκριμένο. Οφείλει λοιπόν να γίνει κατανοητό στους μη ανήκοντες στον καταγγελλόμενο ως στενό πυρήνα του εξελισσόμενου πραξικοπήματος ότι η αφωνία τους επί του περιεχομένου του πορίσματος και του τι αυτό σημαίνει στο ευρύτερο πολιτικό παιχνίδι θα μιλήσει ως ιστορικό δεδομένο από μόνο του και μάλιστα με τους πολύ αυστηρούς όρους που θέτει η ιστορία. Επιπλέον: Το πόρισμα αξιολογείται σε παρόντα χρόνο και θα συνεχίσει να αξιολογείται και αύριο και μεθαύριο. Δεν αποκλείεται (λέμε τώρα) να αξιολογηθεί και ως χαρακτηριστικό δείγμα “παραβίασης όρων ανάθεσης” που μιλάει από μόνο του και ως τέτοιο να αξιοποιηθεί από νομικές σχολές για την εκπαίδευση των πρωτοετών φοιτητών τους ή από σχολές κοινωνιολογίας για την αντίστοιχη δουλειά (μιάς και εμπεριέχει σαφέστατα και κοινωνιολογικής υφής ... δοκίμια του συντάκτη). Δεν αποκλείεται διόλου αύριο μεθαύριο, να υπάρξουν αξιολογήσεις του πορίσματος από οιαδήποτε πλευρά ενδιαφερομένων. Αρα: Η στιγμή για όσους πραγματικά νιώθουν ότι απειλούνται από την συμμετοχή τους στη συναινετική αφωνία να την σπάσουν είναι το ΤΩΡΑ. Αν την χάσουν, εκ των πραγμάτων στην ανάλυση που η ιστορία θα κάνει, θα χρεωθούν ως αναπόσπαστο κομμάτι του προβλήματος και όχι της κάθαρσής του όπως σήμερα (δηλώνουν ότι, νομίζουν ότι) πράττουν. Πιό απλά, αν δεν θέσουν το πόρισμα σε εξονυχιστική κριτική αμφισβήτηση και συνεχίσουν να το αντιμετωπίζουν ως θέσφατο προς συγκυριακή εκμετάλλευση, θα αποδείξουν ότι : 1ον) Η καταγγελία περί εξελισσόμενου πραξικοπήματος πέραν από εύλογη είναι και ορθή. 2ον) Οι ίδιοι είναι συμμέτοχοι – συνένοχοι του εξελισσόμενου πραξικοπήματος. Είναι τέτοια η φύση του παιχνιδιού που αποτελεί εκπληκτικό παράδειγμα κυριολεκτικής ισχύος της φράσης Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ. Ας προσεχτεί εδώ το ότι ως κριτήριο ανάλυσης και αξιολόγησης δεν θέτω το σχετικά δύσκολο “εάν το πόρισμα είναι πληρέστατο και τεκμηριωμένο”  αλλά το απείρως ευκολότερο εάν παραβιάζονται τα όρια εντολής ή αλλιώς τα προσχήματα αντικειμενικότητας. Πολύ εύκολη δουλειά για να επικαλεστεί ο οιοσδήποτε το άλλοθι της λούφας...    

ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΚΑΤΟ: Δε νοείται αληθής δημοσιογραφία όταν απλώς καταγράφεται η λογική δομή που ορίζει ένα θέμα και όχι η ξεκάθαρη εκτίμηση του δημοσιογράφου για το θέμα καθεαυτό. Αφησα για το δέκατο σημείο την προσωπική μου εκτίμηση, πρώτον διότι θεωρώ ότι τεκμαίρεται εμμέσως από τα όσα έχουν προηγηθεί εάν λογικά συνδυαστούν και δεύτερον διότι θεωρώ ότι είναι ελάσσονος σημασίας η προσωπική άποψη ενώπιον της ανάγκης να συμβάλλω στην καταγραφή (και επαναφορά) της λογικής και της λογικής - βάσει των ισχυόντων σε ένα τυπικό δυτικό αστικοδημοκρατικό καθεστώς - δομής των πραγμάτων. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι με πέντε κουβέντες η εξής: Το πόρισμα Πολυβίου συνιστά εξώφθαλμη παραβίαση των όρων ανάθεσης και των συνταγματικών αυτονόητων. Πρόκειται περί σκόπιμου πορίσματος και συνειδητής προσπάθειας αυτού που το συνέταξε να αποτελέσει “σημείο αναφοράς” ενός εξελισσόμενου πραξικοπήματος. Ο συντάξας ατύχησε σε ότι αφορά τις επιδιώξεις του διότι επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο, πλην όμως αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την φύση του παιχνιδιού που επέλεξε να υπηρετήσει αλλά και με την αδυναμία του εντός του συγκεκριμένου παιχνιδιού να αναγνωρίσει τα όρια του προσωπικού του ρόλου. Ο υπερβάλλων ζήλος, δηλαδή η μη τήρηση έστω στοιχειωδών προσχημάτων που θα επέτρεπαν στο πόρισμα να διεκδικήσει σοβαρά τον ρόλο καταλύτη Τιμητή των εξελίξεων, έχει καταστεί πλέον το αδύνατο σημείο του πραξικοπηματικού παιχνιδιού. Διότι πολύ απλά το αποκαλύπτει. Πρακτικά, αυτοί που σήμερα προσπαθούν με υπεκφυγές να αποφύγουν να σχολιάσουν το πόρισμα (βασικότερη υπεκφυγή η γελοία επίκληση του ότι ο ίδιος ο Χριστόφιας που το αμφισβητεί το ανέθεσε στον Πολυβίου), στην ουσία αποφεύγουν να σχολιάσουν ότι το πραξικοπηματικό παιχνίδι αυτο-αποκαλύφτηκε. Οσοι μεταξύ αυτών ανήκουν στον στενό πυρήνα αυτού του παιχνιδιού είναι βέβαιον ότι θα συνεχίσουν να παριστάνουν ότι αντιλαμβάνονται το πόρισμα ως θέσφατο, δεν έχουν άλλη επιλογή. Ομως υπάρχουν και οι περιφερειακοί “παίκτες” αυτού του παιχνιδιού, για τους οποίους συνιστά αυτοκαταστροφική επιλογή η εμμονή στη συναινετική αφωνία. Νέτα σκέτα: Το πόρισμα λόγω υπερβάλλοντα ζήλου “κάηκε”, το παιχνίδι αυτο-αποκαλύφτηκε, είναι παντελώς αδύνατο το διαρκές “κρυφτούλι” πίσω από ηθικολογικές επικκλήσεις σχετικές με την ... αποκατάσταση του κύρους του πολιτικού προσωπικού και της δήθεν πολιτικής ισορροπίας. Οι “περιφερειακοί” λοιπόν (τους αποκαλώ έτσι υπό την έννοια ότι ακολούθησαν το παιχνίδι για να κερδίσουν από το “συγκυριακό” των επιπτώσεών του) έχουν επιλογή να διαχωρίσουν ξεκάθαρα την θέση τους. Πως; Μα παύοντας να αντιμετωπίζουν το πόρισμα ως θέσφατο (διότι ήδη κάηκε ως τέτοιο ελέω υπερβάλλοντα ζήλου) και αξιολογώντας το με μάτι επιστημονικό, αντικειμενικό, ουδέτερο. Στην καλύτερη (ή χειρότερη, διαλέγετε και παίρνετε) περίπτωση πλήρως  αποστασιοποιούμενοι από την εμμονή όσων προαναγγέλουν διαρκή πλέον υπονόμευση της κυβέρνησης Χριστόφια, δηλαδή de facto πραξικόπημα διαρκείας.

ΣΗΜΕΙΟ ΕΝΤΕΚΑΤΟ: Το παιχνίδι χειραγώγησης της Κυπριακής κοινής γνώμης με βάση την “υπόθεση Μαρί” που εσκεμμένα και καταχρηστικά μεταλλάχτηκε σε “υπόθεση Χριστόφια” δεν είναι παρά μιά υπόθεση βίαιης μετατόπισης της επικοινωνιακής και συνακόλουθα πολιτικής ισορροπίας με ενεργό συμμετοχή της πλειοψηφίας των μεγάλων Κυπριακών ΜΜΕ και με καταχρηστική τοποθέτηση του Χριστόφια σε ρόλο κατηγορούμενου (επικουρικά : έτσι η “υπόθεση Μαρί” που θα μπορούσε να δώσει το έναυσμα σε απελευθερωτικές  πολιτικές και κοινωνικές αναζητήσεις, μεταλλάχτηκε σε “υπόθεση Χριστόφια” που απλώς υπηρέτησε τα βαθιά της Κυπριακής συνύπαρξης πολιτικά και κοινωνικά απωθημένα). Χειραγώγηση λοιπόν σε απλά ελληνικά (ή Κυπριακά) είναι η ανάδειξη της ψευδούς εξίσωσης “Χριστόφιας ίσον Κατηγορούμενος” το ψεύδος  της οποίας εντέλει  αποκάλυψε ο Πολυβίου μη τηρώντας το πρόσχημα των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές της. Για να γίνει κατανοητό τι εστί χειραγώγηση  ή αλλιώς καταχρηστικός προσανατολισμός της επι – κοινωνιακής ματιάς σε έναν ψευδή – κατασκευασμένο κοινωνικό ρόλο, σας ζητώ να κάνετε μιά υπόθεση εργασίας. Υποθέστε λοιπόν ότι ο Χριστόφιας είναι παντελώς έντιμος σε ό,τι επί του θέματος έπραξε και κρίνετε αυτή του την εντιμότητα με κριτήριο την συνέπεια και συνέχεια (οι ανέντιμοι αποκαλύπτονται διότι η στάση τους παραβιάζει το κριτήριο της συνέπειας – συνέχειας). Τι έπραξε και τι διατύπωσε δημόσια λοιπόν (πολιτικά και όχι ως ... κατηγορούμενος) ο Χριστόφιας, τι πραγματικά συνέβη; Ας το διατρέξουμε σε τρεις φάσεις : Καταρχάς, αμέσως μετά την έκρηξη, επεσήμανε ότι υπάρχουν βαθειές παθογένειες στην Κυπριακή διοίκηση ελέω παθογενειών στην Κυπριακή κοινωνία που φτάνουν σε κάποιες οριακές περιπτώσεις (β. Μαρί) έως και στην παραβίαση καθήκοντος. Κατόπιν ανέθεσε σε ένα θεωρούμενο επίλεκτο μέλος του ευρύτερου συστήματος που χαρακτήρισε ως “παθογενές” την έρευνα για την έκδοση πορίσματος, εκτιμώντας ότι αν μη τι άλλο λόγω της “κρίσιμης ιερότητας” των στιγμών θα ασκούσε το καθήκον του. Παρατήρηση : Εξ’ ου και ο Χριστόφιας παρακάλεσε τους πάντες σεβόμενος τον ρόλο του ως βασικού θεματοφύλακα του δημοκρατικού κεκτημένου, να περιμένουν το πόρισμα . Η παραπάνω τοποθέτηση – έκκληση Χριστόφια έγινε υπέρ της διαδικασίας του πορίσματος , ουδόλως είχε χαρακτήρα προληπτικής αποδοχής του,  δεν έγινε εν κενώ και εν ψυχρώ παρά ως απάντηση της αμφισβήτησης της διαδικασίας από αυτούς που σήμερα επικαλούνται το πόρισμα ως θέσφατο. Κοντολογίς, στο όνομα της προστασίας των θεσμών ο Χριστόφιας εξωθήθηκε να πράξει το αυτονόητο και να στηρίξει (προστατεύσει) την επιλογή Πολυβίου από αυτούς που σήμερα επιχειρούν να τον ανατρέψουν λόγω του πορίσματος Πολυβίου, το οποίον πλέον μετά την έκδοση του πορίσματος αποδεικνύει ότι “το παιχνίδι είναι και ήταν βαθιά επί μακρόν και καλά στημένο”. Εντέλει η παθογένεια στην οποία είχε αναφερθεί ο Χριστόφιας εκφράστηκε και με την παραβίαση καθήκοντος από πλευράς Πολυβίου. Προσέξτε εδώ μια λεπτομέρεια: Αλλο πράγμα η a-priori αποδοχή και προστασία της ανάθεσης και διαδικασίας έκδοσης του πορίσματος (αυτή έχει χαρακτήρα δεσμευτικό ο οποίος στο ακέραιο εκφράστηκε από τον Χριστόφια), άλλο πράγμα η a-priori αποδοχή του όποιου αποτελέσματος του πορίσματος , δηλαδή η αυτοδέσμευση για μη κρίση του ακόμα και σε περίπτωση που το πόρισμα παραβιάζει τους όρους εντολής του, το οποίον συνιστά απόλυτο παράλογο. Επίσης, άλλο πράγμα η αξιολόγηση της συνέπειας και συνέχειας της στάσης του Χριστόφια αντιληπτού σε ρόλο κατηγορούμενου (όπου προσμετράται ο λόγος ως  απολογητικός) και άλλο πράγμα η αξιολόγηση τη στάσης του Χριστόφια σε ρόλο πολιτικού και μάλιστα αρχηγού κράτους (διότι αυτό είναι και με αυτό αξιολογείται), όπου τα κριτήρια συνέπειας και συνέχειας είναι ευρύτερα διότι αφορούν το παρόν και μέλλον μιάς ολόκληρης κοινωνίας. Η παντελής αγνόηση των παραπάνω αυτονόητων “λεπτομερειών” αναδεικνύει ξεκάθαρα το πραξικοπηματικό παιχνίδι κατά Χριστόφια. Το διά ταύτα : Με όρους πολιτικής, η πράξη , στάση και δημόσιος λόγος Χριστόφια δικαιώθηκε με κριτήριο την αρχή της συνέπειας – συνέχειας, παρότι την παραβίαση αυτής της αρχής επικαλούνται οι πραξικοπηματίες θέτοντας τον (και θέλοντάς τον) καταχρηστικά σε ρόλο κατηγορούμενου. Ο Χριστόφιας επ’ ουδενί όπως η ψυχρή αποτίμηση των πραγμάτων αποδεικνύει δεν ένιωσε και δεν συμπεριφέρθηκε ως κατηγορούμενος, μόνο παραχαράσσοντας καταχρηστικά τον ρόλο του ως τέτοιον (δηλαδή μόνον δια της λογικής του παραλόγου) μπορούμε να αξιολογήσουμε ως λογικοφανείς τις εναντίον του αιτιάσεις για ... πλημμελή άσκηση του ρόλου του.

ΣΗΜΕΙΟ ΔΩΔΕΚΑΤΟ: Σταράτα λόγια. Η αυτο – αποκάλυψη της πραξικοπηματικής μεθόδευσης μέσω του υπερβάλλοντα ζήλου του Π. Πολυβίου και του Πορίσματος Π. Πολυβίου (Π.Π.Π.) αφύπνισε άξαφνα και αγανάκτησε ένα σημαντικό κομμάτι του Κυπριακού λαού, το απέχον μακρύτερα όλων από τα χαρακτηριστικά του προβάτου ή κοπαδιού. Οι εκδηλώσεις υπέρ Χριστόφια δεν είναι εκδηλώσεις κομματικής αυτοάμυνας αλλά εκδηλώσεις αντεπίθεσης στα “μεθοδευόμενα” που πλέον έχουν αποκαλυφθεί. Το συγκεκριμένο πρωτοπόρο κομμάτι του Κυπριακού λαού που μόνο μικρό με όρους αριθμητικής δεν είναι, επί της ουσίας καλύπτει το κενό της Συναινετικής Αφωνίας του φάσματος των πολιτικών αντιπροσώπων (πλην ΑΚΕΛ) και λειτουργεί ως ασπίδα όχι υπέρ του Χριστόφια αλλά ενάντια στην εξέλιξη του πραξικοπήματος. Οσοι προσπαθούν να το απαξιώσουν (όχι μόνο σήμερα, η όλη διαδικασία έχει ξεκινήσει από την Ιουλιάτικη εκδήλωση στο προεδρικό) χαρακτηρίζοντάς το  ως ... οργανωμένο - ελεγχόμενο κοπάδι, εξ' αντικειμένου χρεώνονται στο πραξικοπηματικό μέτωπο. Πόσο μάλλον όταν δεν αρθρώνουν την παραμικρή λέξη για το τεκμήριο αυτο-αποκάλυψης του πραξικοπήματος (δηλαδή το Π.Π.Π.) , αλλά το αντιμετωπίζουν ως θέσφατο και είτε ομιλούν ευθέως είτε υποννοούν την υποχρέωση του Χριστόφια να παραιτηθεί επειδή ο ίδιος υποτίθεται ότι το αποδέχτηκε ... προκαταβολικά ως θέσφατο !! Επίσης, η αυτο – αποκάλυψη μέσω του Π.Π.Π. ξανάστειλε για ύπνο τους μη ανήκοντες στον στενό ακροδεξιό πυρήνα των λεγόμενων αγανακτισμένων – αφυπνισμένων, που έστω διαισθητικά αντιλήφθησαν ότι ... “κάτι δεν πάει καλά, το παράκανε ο Π.Π. με το Π.Π.Π. του”. Δεδομενου ότι το Κυπριακό καθεστώς διοίκησης δεν μπορεί εσαεί να είναι καθεστώς εξαίρεσης , δεν αξιολογείται ως τέτοιο αλλά υπόκειται στους παγκόσμια ισχύοντες όρους και κριτήρια αξιολόγησης, το οποίο σημαίνει ότι και τα Π.Π.Π. του δεν μπορούν να “κρυφτούν” από το παγκόσμιο χωριό, σύντομα το Π.Π.Π. θα αποτελεί το ευρύτερης χρήσεως νομικό ανέκδοτο για το τι εστί παραβίαση όρων εντολής στον πολιτισμένο κόσμο. Το ανέκδοτο πρέπει να παραμείνει νομικό, είναι μείζονος σημασίας θέμα για την σύγχρονη Κυπριακή Δημοκρατία (που σύντομα θα είναι και το ευρωπαϊκό επίκεντρο ασκώντας την προεδρία στην Ε.Ε.) να μην μεταλλαχτεί σε πολιτικό ανέκδοτο, όπως ο Χριστόφιας από πρόεδρος μεταλλάχτηκε επικοινωνιακά σε κατηγορούμενο. Εκκληση από καρδιάς προς όλους τους λογικά σκεπτόμενους, τόσο από τον χώρο της Κυπριακής πολιτικής όσο και από αυτόν των ΜΜΕ που έχουν πρωτοστατήσει στο πραξικοπηματικό παιχνίδι εξώθησης Χριστόφια σε παραίτηση: Μην αντιμετωπίζετε το Π.Π.Π. και την σοβαρή επ’ αυτού κρίση ως άβατο, δεν μιλάνε δυστυχώς μόνα τους τα γεγονότα αλλά οι μόνοι που μιλάνε είναι οι άνθρωποι που τα κρίνουν, φύγαμε πλέον από το Μαρί επόμενο προς κρίση γεγονός είναι το Π.Π.Π., ήδη έχουν αρχίσει να μιλάνε γι’ αυτό εντός και εκτός τειχών, όσο περνάει ο χρόνος θα πάψουν να μιλάνε μόνο για το Π.Π.Π. αλλά θα μιλήσουν και για την επ’ αυτού συναινετική αφωνία, λήξτε την τελευταία και συναινετικά ξανά αναφωνήστε το αυτονόητο μετά την αυτο – αποκάλυψη : THE GAME IS OVER. Μπορεί να μοιάζει ότι δεν είναι αλλά ότι συνεχίζεται και μάλιστα με ευνοϊκούς όρους γι’ αυτούς που το στήσανε και αυτούς που το υπηρετούν, όμως πιστέψτε με τούτο δεν είναι παρά η κλασσική αυταπάτη του ανά τον κόσμο ακροδεξιού τρόπου σκέψης ότι η επικράτηση είναι νομοτέλεια. Εμ δεν είναι ..

Υστερόγραφο: Μιά στοιχειώδης διευκρίνιση για να μην υπάρχει οποιαδήποτε παρεξήγηση επί του συνόλου των παραπάνω: Δεν συνιστά από μόνο του πραξικόπημα το Π.Π.Π. , συνιστά απόδειξη ενός πραξικοπήματος που εξυφάνθηκε και εξελίσσεται μετά την 11η Ιουλίου αρχής γενομένης από την πρώτη ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ. Η διατάραξη της επικοινωνιακής ισορροπίας είχε ως αποτέλεσμα ΟΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΤΙΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ να μεταλλάξουν βίαια τον ρόλο Χριστόφια αλλά και την ερμηνεία των λόγων και επιλογών του από ρόλο προεδρικό σε ρόλο κατηγορούμενου. Ο Π.Π. ταυτίστηκε με την κορύφωση της συγκεκριμένης πραξικοπηματικής διαδικασίας (θυμηθείτε το σκηνικό κατάθεσης Χριστόφια αλλά και τις ... έμμεσες τότε νουθεσίες - δήθεν ερωτήσεις - Π.Π. που κατόπιν αποθεώθησαν από τα δεξιά ΜΜΕ ως ... θαραλλέες!), αλλά λόγω υπερβάλλοντα ζήλου υπερέβη τα προσχήματα και έκαψε τόσο το Π.Π.Π. του (διότι πλέον αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο του πραξικοπήματος, τα γραπτά μένουν) όσο και το πραξικόπημα καθεαυτό σε μεγάλο βαθμό μιάς και αφύπνισε τα αντανακλαστικά αντεπίθεσης του πλέον προοδευτικού κομματιού της Κυπριακής κοινωνίας αλλά και ... μούδιασε ένα μεγάλο κομμάτι της υπόλοιπης. Το πραξικόπημα ακόμα εξελίσσεται, έχει έτσι σχεδιαστεί ώστε στην επόμενη φάση του να είναι DE FACTO πραξικόπημα διαρκείας, ο πυρήνας των πρωταγωνιστών του είναι υποχρεωμένος να βαδίσει τον μονόδρομό του. Περιθώρια πολιτικής αναθεώρησης έχουν οι περιφερειακοί "παίκτες" που καλούνται αν μη τι άλλο να συλλογιστούν πολύ σοβαρά αν θα συνεχίσουν να εθελοτυφλούν και σωπαίνουν όταν ο συνδυασμός των γεγονότων έχει ήδη μιλήσει από μόνος του (αυτή η φράση πιστώνεται δικαιωματικά στον Π.Π. ως κορυφαία συμπύκνωση όλων του των ... ευρημάτων) και τα ευρήματα/τεκμήρια του πραξικοπήματος έχουν πλέον - πολιτικά, κοινωνικά, ιστορικά - αυτοαποκαλυφτεί. Ευελπιστώ στο όνομα της παραπέρα χειραφέτησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να πρυτανεύσει η κοινή λογική.  

Δικτατορία της βουλής;

Η αστική δημοκρατία στηρίζεται στο κοινοβούλιο και κατ’ επέκταση στα κόμματα. Ο ρόλος του κοινοβουλίου στην Κύπρο είναι να νομοθετεί και να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία.

Μετά την προσπάθεια που έκαναν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και σ’ ένα βαθμό το πέτυχαν, να καταστήσουν τη βουλή κυβερνώσα (ένας ρόλος που δεν της ανήκει), τώρα αποφάσισαν να καταργήσουν και τα’ αποτελέσματα του κοινωνικού διαλόγου. Δηλαδή στην ουσία καταργείται η συλλογική διαπραγμάτευση. Αν στο μέλλον δηλαδή τα αποτελέσματα μιας συλλογικής διαπραγμάτευσης δεν αρέσουν σε μια ευκαιριακή πλειοψηφία, θα μπορεί να μην τα δέχεται και να νομοθετεί διαφορετικά.

Ο θεσμός που για τόσα χρόνια διασφάλισε την εργατική ειρήνη και ένας τρόπος που οι κοινωνικοί εταίροι έθεταν τα αιτήματα τους και διαβουλεύονταν για να φτάσουν σε συμφωνία κι’ αυτή η συμφωνία τους δέσμευε, τώρα τίθεται εν αμφιβόλω.

Ο συναγερμός και το ΔΗΚΟ δια των Ν. Αναστασιάδη και Ν. Παπαδόπουλου, μας είπαν πως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κρατικοί και όχι κυβερνητικοί υπάλληλοι και διερωτήθηκαν γιατί οι συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν ακολούθησαν την συμφωνία των κομμάτων με τον πρόεδρο και ζητούν από τα κόμματα να σεβαστούν την συμφωνία συνδικαλιστικών οργανώσεων με τον πρόεδρο. Ναι κύριοι αλλά εργοδότης τους ή ο άμεσα υπεύθυνος αρμόδιος για τα εργασιακά τους ζητήματα είναι η εκάστοτε κυβέρνηση, με την οποία θα διαβουλευτούν για να επιλύσουν τυχόν διαφορές και προβλήματα.

Έχει αμφισβητηθεί ο ρόλος των συνδικάτων ως τρόπος οργάνωσης και μέσο διεκδίκησης των εργαζομένων. Δηλαδή το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκφραστές, αυτό που επιδιώκουν είναι το κτύπημα του εργατικού κινήματος και των οργανώσεων του.

Τελικά που μας οδηγούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Σε δικτατορία της βουλής;

Ας σκεφτεί ο καθένας από μας πόσο πίσω θα μας πάρει αν αυτή η τακτική των κομμάτων που εκφράζουν την πλουτοκρατία περάσει και πόσο μας συμφέρει να μείνουμε αμέτοχοι ή να μην αντιδράσουμε κρατώντας απόσταση από τα διαδραματιζόμενα απέχοντας από οργανωμένες δράσεις του εργατικού κινήματος.

Ας μην επιτρέψουμε να χαλάσουν ότι κτήστηκε με αγώνες σκληρούς, αιματηρούς, διώξεις φυλακίσεις κ.λπ. ενός αιώνα σχεδόν.

Θα πάμε από την αρχή;

Για τον (Αζής)

Πόσο πληγώνεται άραγε ένα παιδί 4-5 χρόνων όταν δεν θέλουν να παίξουν μαζί του και το διώχνουν, επειδή ανήκει σε μια εθνική μειονότητά;

1963-1964. Η σχέσεις ελληνοκυπρίων τουρκοκυπρίων, είχαν ήδη δηλητηριαστεί από τη δράση των εθνικιστικών ένοπλων ομάδων και από τις δυό πλευρές. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπως θα λέγαμε σήμερα επηρέασε και την μικρή μας κοινότητα, όπου έλληνες και τούρκοι ζούσαν αρμονικά. Μια εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι, (ένα απόγευμα πήγαμε σ’ ένα σπίτι στο οποίο παντρευόταν μια τουρκάλα). Και μια άλλη εικόνα, (στη βεράντα του καφενέ, ένα τουρκόφωνο αγόρι μάθαινε τον αδελφό μου τούρκικα).

Ήρθε όμως ο καιρός της αντιπάθειας. μια τέτοια εικόνα, (στην αυλή του καφενέ τρεις τέσσερεις νεαροί γύρω στα 15 με 18 χρονών έπαιζαν ποδοσφαιράκι, όταν το παιχνίδι τέλειωσε είπαν: πάμε να φύουμεν τζαι εν να έρτουν οι τούρτζοι τώρα, (εννοούσαν τα τουρκόπαιδα, που θα έρχονταν στον καφενέ για να παίξουν). Εγώ τότε περίπου 5 χρόνων ρώτησα: ε, εινναμπον αν έρτουν οι τούρτζοι; Μου απάντησαν: ενν’ αρτουν οι τούρτζοι τζαι να είμαστε τζαι μείς δαμέ; Δεν κατάλαβα τι πείραζε.

Η εθνική περιρρέουσα ατμόσφαιρα , φαίνεται όμως με επηρέασε και μένα.

Ένα πρωί έπαιζα στην αυλή του σπιτιού μου, ένα παιδί έχω την εντύπωση φορούσε κάτι σε μπλε από πάνω, 4-5 χρόνων, (στην ηλικία μου δηλαδή), (ήταν ο γιός του ΜπραΪμη, που είχε μπακάλικο στο χωριό) (δενθυμούμαι αν τον συνάντησα ξανά) με πλησίασε, η μητέρα μου με προέτρεψε να παίξω με τον……… (δεν θυμούμαι τα’ όνομα). Εγώ γύρισα να φύγω. Η μάνα μου επανάλαβε: έλα να παίξεις με τον….

-όΪ εθελω, απάντησα.

-γιατί ; με ρώτησε η μάνα μου

-εν τούρκος απάντησα.

-ε, ειννα πον αν εν τούρκος; Ρωτά η μάνα μου

-εν τον θέλω να φει, εν τούρκος.

-φύε, απευθύνθηκα στο παιδί που με κοιτούσε θάλεγα απορημένο. Τότε το παιδί γύρισε κ’ έφυγε.

Ποιος μ’ έμαθε να μισώ ή να μη θέλω τους τούρκους; Αφού οι γονείς μου περνούσαν καλά με τους συγχωριανούς μας τουρκοκύπριους με τους οποίους συνεργάζονταν και οι δουλειές του πατέρα μου ήταν σε τουρκοκυπριακή περιουσία για την οποία πλήρωνε πολύ μικρό ενοίκιο στον ιδιοκτήτη κοινοτάρχη των τουρκοκυπρίων, πέραν από το ότι η ιδεολογία και πολιτική τοποθέτηση του πατέρα μου κάθε άλλο παρά υπέρ του εθνικού διαχωρισμού ήταν. Αντίθετα ήταν υπέρ της συνεργασίας και της ενότητας των εργαζομένων ανεξάρτητα εθνικής ή άλλης καταγωγής.

Αυτή η μικρή προσωπική μου ιστορία άρχισε να έρχεται συχνά στο μυαλό μου, μέχρι σήμερα και να με ενοχλεί, να με στενοχωρεί, όταν στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου έκανα τους πρώτους μου κοινωνικούς-πολιτικούς προβληματισμούς.

Κάποια στιγμή μου μπήκε η ιδέα αν μπορούσα να βρω τον συνήλικο συγχωριανό μου, να του ζητήσω μα με συγχωρέσει.

Ήρθε η εισβολή και σκεφτόμουν πως ίσως ο (Αζης) θα ήταν στην T.M.T. με τέτοια παιδική εμπειρία. Συχνά διερωτόμουν που να βρίσκεται.

Κάπου στο 2003 ή γυναίκα μου εργαζόταν σ’ ένα εργαστήρι, εκεί πήγε να δουλέψει για λίγο διάστημα ένας τουρκοκύπριος από την Μόρφου. Η Γυναίκα μου που ήξερε την επιθυμία μου , τον έφερε σε επαφή μαζί μου. Τον ρώτησα αν ήξερε τον ΜπραΪμη που είχε μπακάλικο στην Μόρφου. Απάντησε καταφατικά και προθυμοποιήθηκε να μου φέρει τον αριθμό του τηλεφώνου του. Έτσι κ’ έγινε.

Πήρα τηλέφωνο τον ΜπραΪμη (ο οποίος δεν έβλεπε τους έλληνες με καλό μάτι όπως λένε μερικοί  που τον γνώριζαν και υπολογίζουν πως ήταν της TMT).

Μου μίλησε άπταιστα ελληνικά. Του είπα ποιος είμαι και ποιού γιός είμαι, κατάλαβε αλλά απάντησε ψυχρά μπορώ να πω, παντός δεν ενθουσιάστηκε.

Του είπα την ιστορία μου και τον ρώτησα για τον γιό του. Μου είπε ότι έχει ένα γιό στην ηλικία μου, ό οποίος κατοικεί στη Λεύκα και πως έχει μπακάλικο. Μου είπε το όνομα του αλλά δεν το συγκράτησα. Παρ’ όλη την επιθυμία μου δεν αποφάσισα ακόμα να πάω να τον βρω.

Τον τελευταίο καιρό έμαθα ότι στην επιτροπή της Λεύκας για την διάνοιξη οδοφράγματος στην περιοχή είναι και ο γιός του ΜπραΪμη όπως μου είπαν ο (Αζης). Ελπίζω το επόμενο διάστημα να γίνει μια συνάντηση μαζί τους κ’ έτσι να συναντηθώ με τον (Αζής).

Έγραψα με δυσκολία και αυτή την ιστορία και μετά από πολλή σκέψη. Γιατί την έγραψα δεν ξέρω, ίσως από προσωπική ανάγκη, ίσως και για να στείλω κάποια μηνύματα.

Θα ήταν λίγο πριν οι τουρκοκύπριοι εγκαταλείψουν το χωριό μας, όταν νομίζω ο (Αζής ), οπως έλεγαν ο γιός του ΜπραΪμη έβαλε φωτιά κάπου εκεί στη γειτονιά ίσως και στο σπίτι τους δεν ξέρω, παντός ήταν σπίτια τουρκοκυπρίων εκεί. Θυμούμαι που έτρεχαν να σβήσουν τη φωτιά, ήρθε και η πυροσβεστική.

Οι τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν το χωριό μας(υπολογίζω χωρίς να είμαι σίγουρος αρχές του 1964. Παντός τον Αυγουστο του 1964 στους βομβαρδισμούς της Τιλλυρίας δεν ήταν στο χωριό) μετά από πιέσεις της TMT  αλλά και μετά όπως μου είπε ο Η.Α. ο οποίος συμμετείχε, από ένα βράδυ, ένοπλοι και με στρατιωτική στολή γύρω στους 100 ελληνοκύπριους πέρασαν μέσα από τον τουρκομαχαλά, για εκφοβισμό.

Έμεινε μόνο ένα ζευγάρι  ηλικιωμένοι, οι οποίοι παρ’ όλες τις πιέσεις από τα παιδιά τους, και το ότι το σπίτι τους ήταν απέναντι από το δημιουργηθεν στρατόπεδο, έλεγαν πως καλά περνά και δεν έφυγαν.

Καλοκαίρι 1974

Νομίζω πως όταν κάποιος καταγράφει τις μνήμες του για το καλοκαίρι του 1974 έστω και αν δεν περιέχουν κάτι σημαντικό, συμβάλουν στην δημιουργία της εικόνας της ζωής στην Κύπρο εκείνη την περίοδο, που έρχεται ξανά στο νου όσων την έζησαν και βοηθά αυτούς που δεν την έζησαν να αντιληφθούν σ’ ένα βαθμό τι γινόταν σε διαφορετικούς χώρους στην Κύπρο.

Θα προσπαθήσω λοιπόν να καταγράψω τις δικές μου μνήμες, έτσι όπως τις έζησα ως ένας δεκαεξάχρονος.

Στο γυμνάσιο της Ακρόπολης όπου φοιτούσα στην Τετάρτη τάξη, εκείνο τον καιρό μέχρι την εισβολή θεωρείτο το γυμνάσιο της αριστοκρατίας, γι’ αυτό και τα παιδιά πολλών γνωστών και μη, οικονομικά ισχυρών, διευθυντών, υπουργών κ.λπ. φοιτούσαν σ’ αυτό.

Οι μαθητές αριστεροί ήταν λίγοι.

Οι ιδεολογικές-πολιτικές συζητήσεις ήταν καθημερινές και πολλές φορές έντονες.

Την άνοιξη του 1974 μια μέρα οι συμμαθητές μας της ΕΟΚΑ β ήρθαν το πρωί και προσπαθούσαν να μας βγάλουν διαδήλωση, με το αιτιολογικό ότι έγινε κάποιες μέρες πριν ανθελληνική διαδήλωση στην Κωνσταντινούπολη, Γι’ αυτό έπρεπε κ’ εμείς να πραγματοποιήσουμε αντιτουρκική διαδήλωση. Εγώ όπως και πολλοί άλλοι δεν κατανοούσαμε γιατί έπρεπε να κάνουμε διαδήλωση. Στο τέλος τα κατάφεραν και η διαδήλωση ξεκίνησε, όμως το εφεδρικό σώμα της αστυνομίας που έφτασε την περιόρισε στην αυλή του σχολείου. Όταν μπήκαμε στις τάξεις γύρω στους δέκα συμμαθητές μας της ΕΟΚΑ β συγκεντρωμένοι στην αυλή φώναζαν: όρκος απαράβατος ένωση ή θάνατος. Τότε κατάλαβα!

Τον Μάη ή Ιούνη όπως μεταδιδόταν από το μόνο κανάλι ενημέρωσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά υπήρχε αντιπαράθεση Ελλάδας Τουρκίας για το Αιγαίο. Μιλώντας μ’ ένα συμμαθητή μου υποψήφιο βουλευτή του συναγερμού στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, του είπα στο τέλος εν εμείς που εν να φταίξουμε.

Με το κλείσιμο των σχολείων πήγα στο χωριό μου.

Το Χωρίο μου μια μικρή κοινότητα, με ήσυχους κατοίκους, πολλοί απ’ αυτούς είχαν έντονο ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα και εξελίξεις.

Θυμούμαι από μικρό παιδί στον καφενέ μας οι θαμώνες άκουαν τις ειδήσεις και τα σχόλια από το ΡΙΚ, τον μπαΪρακ, την φωνή της Κύπρου (τουρκοκυπριακός ραδιοσταθμός), με προσοχή και χωρίς να μιλούν και στη συνέχεια άρχιζε η συζήτηση. Κάθονταν σ’ ένα κύκλο περίπου, μιλούσε κάποιος και οι άλλοι τον άκουαν, μετά έπαιρνε άλλος τον λόγο κι οι υπόλοιποι άκουαν, η συζήτηση τέλειωνε όταν δεν είχε κανένα για να πει κάτι. Αυτός ο τρόπος συζήτησης μου έκανε εντύπωση και δεν τον συνάντησα πουθενά όπου και αν πήγα.

Τα’ απογεύματα όταν οι ηλικιωμένοι μαζεύονταν, ο καφετζής διάβαζε μεγαλόφωνα τα σημαντικά από την εφημερίδα για να ακούν και οι άλλοι που δεν ήξεραν να διαβάζουν.

Έτσι λοιπόν γινόταν και το καλοκαίρι του 1974. Έντονο το ενδιαφέρον για τις πολιτικές εξελίξεις και οι συζητήσεις κάθε βράδυ έδιναν και έπαιρναν. Γίνονταν αναφορές και για πραξικόπημα.

Το πρωί της Δευτέρας 15 Ιούλη στο χωρίο δεν υπήρχε κίνηση, ήταν ησυχία. Στο σπίτι μας η κόρη της αδελφής μου που ήρθε για να μείνει λίγες μέρες(12 χρόνων), ενώ σφουγγάριζε και άκουε το μικρό μου ραδιόφωνο, με ρώτησε: Γιατί παίζει ο εθνικός ύμνος; Εγώ χωρίς να σκεφτώ διερωτήθηκα αν είναι καμιά επέτειος για τον Σολωμό.

Μετά πήγα δίπλα στο καφενείο για να δω τι γίνεται. Ήταν μόνος ο αδελφός μου ο οποίος ήταν με άδεια του στρατού μέχρι ν’ απολυθεί εκείνες τις μέρες.  μου λέει ότι έγινε πραξικόπημα και προς επιβεβαίωση μου έβαλε ν’ ακούσω   τα εμβατήρια και την ανακοίνωση ότι ο Μακάριος είναι νεκρός, που μετέδιδε το ΡΙΚ. Αμφισβήτησε όμως την ανακοίνωση πως ο Μακάριος ήταν νεκρός, λέγοντας ότι μάλλον εννοούν πολιτικά είναι νεκρός.

Μετά ήρθαν και κάποιοι άλλοι στον καφενέ. Σε κάποια στιγμή ένα αυτοκίνητο περνούσε στο δρόμο, έτους που παν είπε ο Χ.Π. που ήξερε (το είπε χαμηλόφωνα σε μας τους δύο που είμαστε  εκεί). Το αυτοκίνητο σταμάτησε , ο συνοδηγός άνοιξε την πόρτα και πήγε στον τοίχο που έγραφε ζήτω ο Μακάριος, με ξεθωριασμένα γαλάζια γράμματα από τον καιρό της ΕΟΚΑ 1955-59 και τα κλότσησε. Ταυτόχρονα ο οδηγός πετάχτηκε έξω και προτάσσοντας το όπλο του μας απείλησε λέγοντας  μας να προσέχουμε τα λόγια μας.

Μετά ένα στρατιωτικό όχημα περνούσε με άτομα στρατιωτικά ντυμένα με το σήμα της ΕΟΚΑ β, τραγουδούσαν. Ήταν και άτομα γνωστά σε κάποιους, από το διπλανό χωριό. Το χέρι μου σηκώθηκε και τα πέντε μου δάκτυλα άνοιξαν. Αμέσως κατάλαβα πως αυτό που έκανα ήταν επικίνδυνο.

Κοντά στο μεσημέρι πήρα το  ραδιόφωνο μου και άρχισα να ψάχνω για ν’ ακούσω τι έλεγαν οι τουρκοκυπριακοί σταθμοί, ίσως αν κατάφερνα να πιάσω ελλαδικό ραδιοσταθμό(κάτι που κατάφερνα κυρίως το βράδυ). Σε κάποια στιγμή εντόπισα συχνότητα που έβαζε τραγούδια του Θεοδωράκη. Ήταν ο σταθμός που φτιάχτηκε στην Πάφο και καλούσε τον κόσμο σε αντίσταση και διέψευδε πως ο Μακάριος είναι νεκρός. 

Το απόγευμα μαζεύτηκαν αρκετοί στην αυλή του καφενέ όπως κάθε μέρα. Εγώ με το ραδιόφωνο στο χέρι συνέχεια, γύρω στις 5 έβαλα να ακούσουμε το διάγγελμα του Μακαρίου όπως προαναγγελλόταν. Όταν τέλειωσε κάποιος μας παρακίνησε (τους πιο μικρούς) να παίξουμε την καμπάνα, όπως και κάναμε.

Αργά το απόγευμα πήγα με τους φίλους μου την καθιερωμένη μας βόλτα από την μια άκρη του  χωριού μέχρι την άλλη αγνοώντας τον κατοίκων περιορισμό που επέβαλε το πραξικόπημα.

Το βράδυ στον καφενέ αρκετός κόσμος πηγαινοερχόταν. Συζητούσαν, κάποιοι που ήρθαν από τη Λευκωσία έφερναν πληροφορίες για γεγονότα και πράγματα που άκουσαν ή είχαν δει. Προσέχτηκα ακούαμε τις ειδήσεις και αργά το βράδυ από το μεγάλο ραδιόφωνο του καφενέ βάζαμε ξένους ραδιοσταθμούς όπως  ελληνικές εκπομπές της Μόσχας, της ΝτοΪτσεβελε και του b.b.c. Αυτό γινόταν κάθε βράδυ.

Μετά τα μεσάνυχτα όταν ο καφενές έκλεισε, ο πατέρας μου ζήτησε από δυό- τρεις που είχαν κυνηγητικά όπλα και ήρθαν να βγάλουν σκοπιά, ώστε να αντιμετωπίσουν κάθε ενδεχόμενο.

Την Τρίτη τη νύχτα καθόμαστε 5-6 άτομα στον καφενέ του Αντρέα μερικά μέτρα πιο πάνω και απέναντι από τον δικό μας. Ένα περιπολικό της αστυνομίας σταμάτησε, ο αστυνομικός που επέβαινε κατέβηκε και με αυστηρό ύφος ρώτησε αν το χωριό μας εξαιρείτε από τον κατοίκων περιορισμό. Τότε κάποιος τον έβρισε. Ακολούθησε έντονη συζήτηση και μετά διαλυθήκαμε.

Σάββατο 20 Ιούλη.

Μου άρεσε τα πρωινά όποτε τα κατάφερνα να σηκώνουμε από τις 6 και να κάθομαι στη βεράντα του καφενέ για να απολαμβάνω την ησυχία του πρωινού και τον ήλιο που ανάτελλε κι έβαφε τον απέναντι τοίχο πορτοκαλί με τις σκιές των δέντρων να δημιουργούν σχέδια. Επίσης μου άρεσε μετά που καθάριζε η μάνα μου να συγυρίζω τα τραπέζια και τις καρέκλες.

Έτσι σηκώθηκα κι αυτό το πρωινό, άνοιξα το ράδιο το οποίο μετέδιδε πρωινή γυμναστική. Έβαλα σε τάξη τα τραπέζια και τις καρέκλες.

Σε λίγο δε θυμούμαι πως, έφτασε η είδηση ότι η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Η γειτονιά αναστατώθηκε. Κάποιοι έπρεπε να καταταγούν στον στρατό και κάποιων τα αυτοκίνητα ήταν σε επίταξη. Ένα αυτοκίνητο ήρθε να πάρει τον γείτονα στρατό, κλάματα και ευχές.

Ακούγαμε όλη μέρα το ΡΙΚ για να μαθαίνουμε τις εξελίξεις, το οποίο με τα ανακοινωθέντα που διάβαζε ο Άγγελος Κοτσόνης έδινε την εντύπωση ότι από ώρα σε ώρα θα ρίξουμε τον εχθρό στη θάλασσα. Πέραν από την αναστάτωση και την αγωνία η μέρα πέρασε χωρίς ν’ ακούσουμε κάτι που να δείχνει ότι γίνεται πόλεμος. Το απόγευμα όμως άρχισαν οι ανταλλαγές πυρών στις περιοχές Λεύκας, Ελιάς, Αγκολέμι. Οι εκρήξεις ακούγονταν στο χωριό και ο κόσμος άρχισε να προβληματίζεται τι να κάνει. Όταν δυό-τρεις σφαίρες ήρθαν στο χωριό, δεν ξέρω ποιοι και πως, αποφάσισαν να επιβιβαστούν όσοι δεν είχαν αυτοκίνητα και χωρούσαν σ’ ένα φορτηγό (του Ζαχαρία), και οι υπόλοιποι που θέλουν να φύγουν να φύγουν με άλλα αυτοκίνητα.

Ετοιμάστηκα πήρα το ράδιο μου και ανέβηκα στο φορτηγό με τη μητέρα μου, την κόρη και τον γιό της αδελφής μου. Ο πατέρας μου έμεινε στο χωριό (το αυτοκίνητο του ήταν επίταξη). 

Αφού το φορτηγό γέμισε ξεκινήσαμε για την Κακοπετριά, ήδη ο ήλιος είχε δύσει. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής ακούστηκαν 2 πυροβολισμοί, μάλλον ήταν για να σταματήσουμε, ο οδηγός όμως δεν κατάλαβε και συνέχισε. Σταματήσαμε στη δροσερή ποταμιά. Ήταν νύχτα, το κέντρο κλειστό, απόλυτη ησυχία. Μείναμε πάνω στο φορτηγό, εγώ να κάθομαι δεν θυμούμαι αν ήταν βαλίτσα ή κασόνι, η αδελφότεχνη μου κοιμόταν ακουμπισμένη στα γόνατα μου και ο αδελφός της (10 χρονών) μπροστά στα πόδιαμου. Δεν υπήρχε ούτε εκατοστό για να κινηθώ. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα, κοίταζα τα’ άστρα και σκεφτόμουν. Ήθελα ν’ ανοίξω το ράδιο αλλά δεν το έκανα για ν’ αφήσω τον κόσμο να κοιμηθεί. Πως άντεξα εκείνη τη νύχτα αναρωτιέμαι.

Μόλις ξημέρωσε το κέντρο άνοιξε και σιγά-σιγά κατεβήκαμε και πήγαμε να πιούμε κάτι.

Όταν κάθισα εκεί με πήρε ο ύπνος.

Σε λίγη ώρα το κέντρο γέμισε από κόσμο από διάφορες περιοχές της Κύπρου.

Οι άνθρωποι άρχισαν να αναμιγνύονται, να λέει ο καθένας τις εμπειρίες του, να εκφράζει τις ανησυχίες του.

Γύρω στο μεσημέρι ένας με στρατιωτική παραλλαγή και το έμβλημα της ΕΟΚΑ β ήρθε να μαζέψει κόσμο για να πάει να σβήσει τις πυρκαγιές.

Τη νύχτα στρώθηκαν στο πάτωμα κουβέρτες, σεντόνια και οι άνθρωποι που έφυγαν για να γλυτώσουν από την πολεμική μανία, ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Εγώ 2 βράδια κοιμήθηκα σε μια μεταλλική πλαγιαστή καρέκλα.

Τη Δευτέρα νομίζω 22 Ιούλη ο πατέρας μου βρήκε στο χωριό μας ένα συγχωριανό μας πληγωμένο ΕΛΑΦΡΆ και τον έφερε εκεί. Είχε τραυματιστεί κατά τον βομβαρδισμό των φυλακίων της Ε.Φ. στο στεφάνι (βουνό πάνω από τη Λεύκα). Μας περιέγραφε τα γεγονότα και όπως έλεγε μετά τον τραυματισμό του έτρεχε να σωθεί. Αν τον πλήρωναν έλεγε δεν θα έτρεχε τόσο πολύ και δεν Θα πηδούσε τόσο ψηλά συρματοπλέγματα.

Η προσμονή των συγχωριανών μου για επιστροφή στο χωριό μας τερματίστηκε την Τρίτη 23 Ιούλη με την εκεχειρία.

Με την επιστροφή μας στο χωριό άρχισαν να μαζεύουν τρόφιμα και ρούχα για τους πρόσφυγες, μια λέξη που τότε συνειδητοποιούσα τι σημαίνει.

Στο καφενέ διηγούνταν ιστορίες που είδαν ή άκουσαν . Συζητούσαν τις εξελίξεις και η προσοχή όλων στο ράδιο και την τηλεόραση για ν’ ακούσουμε τα πάντα να μη μας ξεφύγει τίποτε και ο καθένας έβγαζε τα δικά του συμπεράσματα, έλεγε τις δικές του σκέψεις και απόψεις. Πολύς ήταν ο προβληματισμός για την ανάληψη της προεδρίας από τον Γλαύκο Κληρίδη.

Στο σταυροδρόμι του χωριού (στις ζιζιφκιές) στρατοπέδευσε ένα σώμα στρατού, ήταν μαζί και ελλαδίτες στρατιώτες. όπως μας έλεγαν ήταν άοπλοι. Εγώ διερωτόμουν τι θα έκαναν χωρίς όπλα.

13 Αυγούστου 1974.

Στη γειτονιά αργά το απόγευμα, γυναίκες κάθονταν έξω από τα σπίτια (στα στενά) και κουβέντιαζαν . Αρκετοί άντρες στον καφενέ περίμεναν με αγωνία τις εξελίξεις από την συνάντηση της Γενεύης. Γύρω στις 7 με τον φίλο μου τον Σούλη ακούαμε στην βεράντα του καφενέ από το ράδιο ένα θεατρικό επιστημονικής φαντασίας για διαστημικό σταθμό.

Όταν Τέλειωσε ο φίλος μου έφυγε κ’ εγώ κάθισα στην αυλή μαζί με τους άλλους. Έχω την εντύπωση πως ήταν σκοτεινά. Αλλάζοντας τους ξένους ραδιοσταθμούς που μετέδιδαν ελληνικά, προσπαθούσαμε να αντιληφθούμε τις εξελίξεις.

Ο πατέρας μου βρισκόταν στο μπακάλικο το οποίο ήταν ενωμένο με τον καφενέ και μάζευε πράγματα για να τα πάρει στη Λευκωσία στ’ αδέλφια μου ώστε να έχουμε κάτι σε περίπτωση κατάληψης του χωρίού από τον τούρκικο στρατό.

Την άλλη μέρα 14 Αυγούστου μέρα Τετάρτη, ξύπνησα νωρίς γύρω στις 6. Ένα ράδιο που ακουγόταν στη γειτονιά έλεγε πως άρχισε πάλι ο πόλεμος.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι μάζεψα όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα (ρούχα, ράδιο, φωτογραφική κ.λπ.) τα έβαλα στη βαλίτσα που ήταν κάτω από το κρεβάτι μου και βγήκα έξω. Ο πατέρας μου που φόρτωνε το μονοκάμπινο Μοσκοβιτς, άρχισε να βάζει και πράγματα από το σπίτι κρεβάτια, στρώματα και ότι άλλο μπορούσε να χωρέσει το αυτοκίνητο. Το μόνο πράγμα που δεν τόλμησα εκείνη τη στιγμή να πάρω παρ’ όλο που το ήθελα πολύ ήταν οι δίσκοι με τα αγαπημένα τραγούδια και το pick up (δισκοφόρος), νόμιζα πως θα μου θύμωναν. Όταν ετοιμαστήκαμε μπήκα στο αυτοκίνητο με τους γονείς μου. Ήθελα να πάρω μια πέτρα από το δρόμο για να την έχω για ενθύμιο, διότι σκεφτώμουν πως δεν θα ξανά γυρίζαμε, όπως και έγινε. (Τις τελευταίες γραμμές τις γράφω με δυσκολία)

Ο πατέρας μου είχε αποφασίσει αντί Λευκωσία να πάμε στο Φοινι στους συμπέθερους, Ευτυχώς γιατί ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν πηγαίναμε προς Λευκωσία, ίσως μα είμαστε στους χιλιάδες σκοτωμένους.

Στο Φοινι τίποτε δεν έδειχνε πως γινόταν πόλεμος. Στους καφενέδες ο κόσμος δεν μιλούσε για τα γεγονότα (αν και υπήρχαν σκοτωμένοι από το χωριό), ούτε πολιτικά μιλούσαν. Κατά παρέες μιλούσαν για τις δουλειές τους.

Ο πατέρας μου για μια βδομάδα πήγαινε στο χωριό και κουβαλούσε πράγματα  από το σπίτι και το μπακάλικο μας. Την τελευταία φορά που πήγε στα ντεπόζιτα του χωριού τον σταμάτησαν στο οδόφραγμα που είχε στηθεί εκεί από  την (εθνική φρουρά), και δεν του επέτρεψαν να πάει με το αυτοκίνητο. Προχώρησε περπατητός και κατέβηκε προσέχτηκα απο το περιβόλι και πήγε πίσω από το μπακάλικο. Από το ανοιχτό παράθυρο είδε να είναι όλα ανακατωμένα, μπουκάλια σπασμένα, όλα κάτω και πεταμένα. Πέρασε μπροστά, στο δρόμο πεταμένα πράγματα από τα σπίτια. Μπήκε στον καφενέ πήρε ένα φλιτζάνι του καφέ και έφυγε. (Όπως πληροφορηθήκαμε αργότερα, εκείνη τη μέρα συνελήφθηκαν δυό γείτονες μας, έξω από τα σπίτια τους, όταν είχαν πάει και αυτοί για να πάρουν μερικά είδη από τα σπίτια τους. Μετά όμως αφέθησαν ελεύθεροι επειδή τους γνώριζαν τουρκοκύπριοι οι οποίοι δούλευαν μαζί τους.)

Όταν ο πατέρας μου ήρθε να μας βρει, είμαστε μαζεμένοι στην κουζίνα. Τον ρωτήσαμε με αγωνία τι γινόταν. Δεν απάντησε. Η αδελφή μου που είχε έρθει και αυτή στο Φοινί εν τω μεταξύ τον ρώτησε αν μπήκαν οι τούρκοι στο χωριό. Η απάντηση με στενοχώρια, καταφατική.

Στη συνέχεια μας περιέγραψε ότι είχε δει. Η λύπη που μας πλάκωσε ασήκωτη.

Το χωριό μας (όπως και τα διπλανά) απροστάτευτο για μια βδομάδα, χαρίστηκε και αυτό στον τούρκικο στρατό, αν και δεν φαίνεται να ήταν στα σχέδια του για κατάληψη.

Άδικα η Κύπρος μοιράστηκε και η μισή πουλήθηκε στην Τουρκία. Η πληγή από το μοίρασμα ακόμα ανοιχτή να μας βασανίζει μέχρι σήμερα.

2011 Συγκρίσεις

1974 εχθρός αυτών που εξυπηρετούσαν τα νατοΪκα συμφέροντα για διχοτόμηση της Κύπρου ήταν ο Μακάριος το ΑΚΕΛ και οι δημοκρατικές δυνάμεις, που αντιστέκονταν στην κατάλυση της δημοκρατίας και την διχοτόμηση.

Σήμερα εχθρός της συνασπισμένης δεξιάς- εθνικοσοσιαλδημοκρατίας, Ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, διότι αντιστέκονται στη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης, όπως κι αν την ονομάζουν αυτοί που την επιθυμούν, είτε διχοτόμηση, είτε δύο κράτη, είτε χαλαρή ομοσπονδία (συνομοσπονδία), είτε αγώνα για δικαίωση και επιστροφή στις πατρογονικές εστίες.

Εχθρός σήμερα της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκφραστών ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ διότι υπερασπίζονται τα λαϊκά συμφέροντα και θέλουν συμμετοχή του πλούτου στην οικονομία του τόπου.

Προσπάθεια εξαναγκασμού σε παραίτηση (πολιτικό-καναλαρχικό  πραξικόπημα σε διάρκεια)

Η Τουρκία περιμένει τα επόμενα μας λάθη και πολιτικές ανοησίες.

Δεν θα τα βάψω μαύρα!

Η πολιτική των συνεργασιών είναι καλή και πρέπει να γίνεται με όσο το δυνατό περισσότερες δυνάμεις. Η συνεργασία όμως πρέπει να έχει ένα περιεχόμενο στο οποίο να υπάρχουν συγκλήσεις στους κυριότερους τομείς της ζωής. Πάνω απ’ όλα πρέπει να υπάρχει συναντίληψη στο κυπριακό και την οικονομία.

Η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ κατά καιρούς έδωσε αρκετά θετικά στον τόπο, όμως είχε και αρνητικά που δεν είναι της ώρας.

Τα τρία Χρόνια αυτής της διακυβέρνησης η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ ήταν χρήσιμη παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες του ΔΗΚΟ σε κάποιες περιπτώσεις ή Μέρους του ΔΗΚΟ να διαφωνεί σε όλα σχεδόν. Νομίζω πως η κύρια διαφωνία είναι  στο κυπριακό και από μέρους της δεξιάς του ΔΗΚΟ και στην οικονομία.

Είναι όμως δύσκολο και αντιπαραγωγικό κάθε λίγο το ένα μέρος της διακυβέρνησης να θέτει ζητήματα ή όρους, να αντιπολιτεύεται πιο πολύ και από την αντιπολίτευση, να υποσκάπτει την κυβέρνηση και να απειλεί σε κάθε δυσκολία ότι θα αποχωρήσει από τη διακυβέρνηση του τόπου.

Παρ’ όλο λοιπόν που θα ήταν καλύτερα να συνεχιζόταν η συνεργασία με περισσότερη ομοφωνία και συγκλήσεις στα κυριότερα ζητήματα, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα και όχι τυχαία, εγώ αντικρίζω θετικά αυτή την εξέλιξή και εισηγούμαι ο πρόεδρος να στελεχώσει την κυβέρνηση με υπουργούς από τους χώρους εκείνους που συμπορεύονται μαζί του αυτά τα τρία χρόνια, ώστε να δώσει ένα κυβερνητικό σχήμα με περισσότερες συγκλήσεις και κοινούς στόχους που είναι και το κύριο ζητούμενο. Διότι αν δεν υπάρχει ομοφωνία στους στόχους η σύγκρουση θα είναι   καθημερινή.

Είναι πια κατανοητό ότι η αντιπολίτευση μεγαλώνει και η αντιπαράθεση θα είναι συνεχής και θα οξύνεται καθώς (πλησιάζουν) οι εκλογές του 2013.

Θα αντέξουμε όμως και θα δώσουμε τη μάχη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ. Για να πάρουμε την κοινωνία μπροστά.

Η κυβέρνηση πρέπει με τόλμη να κάνει τις αναγκαίες αλλαγές, σταθερά να επιμείνει στη λύσητου κυπριακού και ο λαός βλέποντας  αποτελέσματα θα συνεχίσει να την στηρίζει.

Η χειραγώγηση της κυπριακής κοινής γνώμης

Εκεί που έψαχνα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου για να γράψω για την κατάσταση που ζούμε, βρήκα το πάρα κάτω κείμενο και επειδή τα λέει νομίζω πολύ καλύτερα απ’ ότι θα έγραφα εγώ και επειδή θα ήταν  καλά να το διαβάσει όποιος θέλει και μπορεί να σκέφτεται το αναρτώ.

Η κρίσιμη εβδομάδα χειραγώγησης της κυπριακής κοινής γνώμης

Από την ιστοσελίδα truerespect.com.cy

Την εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου στην Κύπρο, τα ΜΜΕ στη συντριπτική πλειοψηφία τους κινήθηκαν στη γραμμή (συνειδητά ή ασυνείδητα, στρατηγικά ή αυθόρμητα, δεν είναι του παρόντος) διατάραξης της επικοινωνιακής ισορροπίας σε βάρος του κυβερνώντος κόμματος και του Κύπριου προέδρου Χριστόφια. Με άλλα λόγια δημιουργήθηκε καταχρηστικά δυσμενές πολιτικό κλίμα για ΑΚΕΛ και Χριστόφια, εξαιρετικά δυσμενέστερο αυτού που καθεαυτή η έκρηξη στο Μαρί εξ’ αντικειμένου δημιουργεί.

Ηταν μιά εβδομάδα χειραγώγησης της Κυπριακής κοινής γνώμης, με στόχο την παγίωση δυσμενούς επικοινωνιακής ισορροπίας εις βάρος Χριστόφια και ΑΚΕΛ, δηλαδή την αποδυνάμωση του ρόλου και εμβέλειάς τους με τρόπο μη αναστρέψιμο. Με κριτήριο την επικοινωνία υπήρξε πλήρης παραβίαση κάθε έννοιας δεοντολογίας. Οι τρόποι παρουσίασης/επικοινωνίας που καθολικά επικράτησαν την εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου δημιουργώντας το υπόβαθρο για μόνιμη διατάραξη της ισορροπίας σε βάρος ΑΚΕΛ και Χριστόφια, σε πολύ γενικές γραμμές συνίστανται στα ακόλουθα:

*Χρήση εσφαλμένων και παραπλανητικών όρων και/ή πληροφοριών.

*Πυροδότηση είτε της κοινωνικής ανασφάλειας είτε κοινωνικών εντάσεων/φορτίσεων.

*Απαξίωση ή υποτίμηση των εντεταλμένων θεσμικών οργάνων.

*Επικοινωνιακή νομιμοποίηση κατασκευασμένων και/ή εξωθημένων απόψεων ως αντιπροσωπευτικών της κοινής γνώμης

Σε ότι αφορά το πρώτο επίπεδο: Ωσάν να υπήρξε άτυπη συμφωνία του συνόλου των υψηλής επιρροής ΜΜΕ, όλα τα “στοιχεία” η διερεύνηση των οποίων αποτελεί αντικείμενο της επίσημης έρευνας που έχει ήδη ξεκινήσει για την έκρηξη στο Μαρί εμφανίστηκαν ως δεδομένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η παρουσίαση της υπερθέρμανσης των εμπορευματοκιβωτίων και της πυρκαγιάς ως 100% υπαιτίων για την πρόκληση του τραγικού συμβάντος. Επίσης, ο υπερτονισμός της εγκληματικής αμέλειας ως επίσης 100% υπαίτιας για την μη απομάκρυνση των εμπορευματοκιβωτίων.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν ευθύνεται η πυρκαγιά για την έκρηξη, ούτε ότι δεν υπάρχει εγκληματική αμέλεια σε ότι αφορά την μη απομάκρυνση των εμπορευματοκιβωτίων. Ομως, το εάν η υπερθέρμανση και πυρκαγιά ευθύνονται στο 100% και αν η μη απομάκρυνση είναι 100% προϊόν εγκληματικής αμέλειας, θα αποδειχθεί μόνο μετά τη διερεύνηση του όλου θέματος (δώστε ιδαιίτερη προσοχή στο ποσοστό 100%). Εχουμε λοιπόν ένα πρώτο στοιχείο/τεκμήριο κραυγαλέας χειραγώγησης υπό την έννοια ότι εμφανίζονται ως δεδομένα στοιχεία που μόνο κατόπιν έρευνας μπορούν να αποδειχθούν και εδραιωθούν.

Σε ότι αφορά το δεύτερο επίπεδο:  Αναρίθμητες φορές αναγράφηκε ή διατυπώθηκε η λέξη/όρος δολοφονία – δολοφονική, αναφορικά με την αμέλεια και τις ευθύνες. Επίσης, ο όρος διατυπώθηκε από πολλούς προσκεκλημένους στα τηλεοπτικά σχόλια ή στις σελίδες εφημερίδων εκπροσωπούντες κόμματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, δίχως τον παραμικρό δημοσιογραφικό σχολιασμό. Ο όρος είναι εμφανώς εσφαλμένος/παραπλανητικός, αν μη τι άλλο η απώλεια της ζωής των στρατιωτικών και πυροσβεστών δεν τεκμαίρεται από πουθενά ότι είναι προϊόν δόλου (δολο-φονία).

Δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα που εγκαλείται για πυροδότηση ανασφάλειας ή εντάσεων/φορτίσεων: Διατυπώθηκε ουκ ολίγες φορές ο δημοσιογραφικός ισχυρισμός περί απαξίωσης του πολιτικού κόσμου από την κυπριακή κοινωνία ελέω του συμβάντος, δίχως την επίκληση του παραμικρού σχετικού στοιχείου ή επιχειρήματος (π.χ. έρευνα κοινής γνώμης), παρά μόνο στο όνομα της υποθετικής (μέχρι να την δημιουργήσει η κατευθυνόμενη ετεροβαρής επικοινωνία) κοινωνικής αγανάκτησης.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν ισχυριζόμαστε ότι δε γεννήθηκε κοινωνική αγανάκτηση  εξαιτίας του συμβάντος, πλην όμως η ταύτισή της με απαξίωση του πολιτικού συστήματος (άνευ περισσότερων στοιχείων) συνιστά νοητικό άλμα, ή αλλιώς προσπάθεια υποβολής στην κοινή γνώμη της υποθετικής (στο μυαλό του δημοσιογράφου) απαξίωσης ως δεδομένης.

Τρίτο παράδειγμα: Σε συνέχεια του δεύτερου παραδείγματος, άπαντες οι μετέχοντες σε πολιτικές συζητήσεις την εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου δημοσιογράφοι, δεν ζήτησαν στοιχειώδεις έστω δημοσιογραφικές εξηγήσεις σε συζητήσεις με πολιτικούς που αντί επιχειρημάτων χρησιμοποίησαν κατά κόρον υποννοούμενα.

Συγκεκριμένα: Αφέθησαν υποννοούμενα για απόκρυψη στοιχείων κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, δίχως το παραμικρό στοιχείο να τα τεκμηριώνει παρά μόνο την καχυποψία των πολιτικών προσώπων που τα διατύπωσαν. Υπό κανονικές συνθήκες, κάποιοι έστω από τους δημοσιογράφους (οι θεωρούμενοι έγκριτοι) θα πρεπε να επισημάνουν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που καθιστούν τα υποννοούμενα άξια περαιτέρω δημοσιογραφικής συζήτησης, αλλά και να ζητήσουν τη δέσμευση αυτών που τα διατύπωσαν ότι σύντομα θα κομίσουν στοιχεία που θα μετατρέπουν τα υποννοούμενα σε “άξια δημόσιου λόγου”. Αντ’ αυτού, σχεδόν το σύνολο των δημόσιων συζητήσεων της εβδομάδας 11 - 18 Ιουλίου εξελίχτηκαν με βάση τα υποννοούμενα και την ιδιαίτερη διευκόλυνση των δημοσιογράφων να τα χρησιμοποιούν ως επικοινωνιακά ισοδύναμα δεδομένων. Ας προσεχθεί αυτό διότι ανεβαίνοντας στο τρίτο επίπεδο καταγραφής των τεκμηρίων χειραγώγησης τα πράματα σοβαρεύουν περισσότερο.

*Σε ότι αφορά το τρίτο επίπεδο:  Πέραν των υποννοούμενων που λόγω καθολικής δημοσιογραφικής συνδρομής εμφανίστηκαν ως ... νοούμενα (π.χ. περί φαντασιακής απόκρυψης στοιχείων ομιλούσε πολιτικός προσκεκλημένος, ολόκληρη συζήτηση πάνω στο φαντασιακό σενάριο ακολουθούσε με δημοσιογραφική συνδρομή), συνέβη πολλάκις και το αντίθετο! Νοούμενα 100% βάσει της κοινής λογικής επικοινωνήθηκαν με την παντελώς αντιδεοντολογική υφή του ... υποννούμενου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα (ακολουθεί διάλογος μεταξύ πολιτικού και δημοσιογράφου): Π- “Υπάρχουν ποινικές ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν. Οι παραιτήσεις του Υπουργού και του επικεφαλής της Ε.Φ. δεν είναι αρκετές. Υπάρχουν ευθύνες και ψηλότερα”. Δ - “Δηλαδή οι ποινικές ευθύνες φτάνουν και στο πρόσωπο του προέδρου της Δημοκρατίας;”. Π- “Δεν είπα αυτό, είπα ότι πρέπει να διερευνηθούν οι ευθύνες όσο ψηλά και αν βρίσκονται”. Δ – “Ευχαριστώ που το ξεκαθαρίσατε”. Η παραπάνω συζήτηση είναι με κριτήρια δεοντολογίας ... αμίμητη. Ενώ εννοείται ότι ψηλότερα ενός υπουργού είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας, επιτρέπεται από τους δημοσιογράφους η στοχοποίησή του δια της μετατροπής του νοούμενου σε υπονοούμενο. Ωσάν αμφότεροι – δημοσιογράφος και πολιτικός προσκεκλημένος του – να είναι συνεννοημένοι στην διάδοση ενός κοινωνικού υποννοούμενου που “περνάει” στην κοινωνία ότι η διερεύνηση των ευθυνών σε επίπεδο προέδρου της Δημοκρατίας είναι παντελώς αμφισβητήσιμη.

Δεδομένου ότι από πλευράς προέδρου της Δημοκρατίας έχουν γίνει σαφείς δηλώσεις περί της “διερεύνησης των ευθυνών όσο ψηλά και αν βρίσκονται”, το επικοινωνικαό υποννοούμενο στρέφεται ευθέως εναντίον του. Κοντολογίς, το κοινωνικό υποννοούμενο (χωρίς κανένα τεκμήριο να το στηρίζει πέραν της καχυποψίας) είναι ότι η δήλωση Χριστόφια δεν πείθει.  Επικουρικά: Υψηλότερα ενός υπουργού είναι πέραν του προέδρου της δημοκρατίας και ο πρόεδρος της βουλής. Από τους εκατοντάδες διάλογους του παραπάνω ... αμίμητου σχήματος, δεν υπήρξε ούτε μιά περίπτωση όπου στο ερώτημα “δηλαδή οι ευθύνες φτάνουν και στο πρόσωπο του ...” να υπάρξει αναφορά και στον πρόεδρο της βουλής. Καίτοι κάτι τέτοιο δεν θα φάνταζε ως παράδοξο δεδομένου ότι ο εν λόγω έχει υπάρξει μέλος της εμπλεκόμενης εξ’ αντικειμένου με το θέμα βουλευτικής επιτροπής άμυνας, ουδέποτε έγινε. Ο Γ. Ομήρου δεν ήταν στόχος, αντίθετα ήταν από τους πλέον επιρρεπείς στη διατύπωση υποννοουμένων. Αντίστοιχο παιχνίδι υποννοουμένων έγινε αμέσως μετά το διορισμό Πολυβίου ως υπευθύνου για την διερεύνηση της υπόθεσης. Απαντες οι πολιτικοί σχολιαστές δήλωναν την εκτίμησή τους στις ικανότητες, τη σοβαρότητα και την εντιμότητα του διορισθέντα, πλην όμως εγκαλούσαν ως εσφαλμένη την απόφαση διορισμού του στο όνομα της ... καχυποψίας της κοινής γνώμης (λόγω συγγενικών σχέσεων του διορισθέντα με πρόσωπα της κυβέρνησης) την οποία οι ίδιοι οι εγκαλούντες πυροδοτούσαν. 

*Σε ότι αφορά το τέταρτο επίπεδο:  Μιά πλήρη μεθοδολογία παρουσίασης όπου τα ζητούμενα προς διερεύνηση εμφανίζονται ως δεδομένα (πρώτο επίπεδο), όπου υπερτονίζεται η αόριστη απαξίωση έναντι του πολιτικού προσωπικού συνεπεία όχι μόνο της έκρηξης αλλά και της μεταφοράς υποννοούμενων περί απόκρυψης στοιχείων κατά την επικείμενη διερεύνησή της (δεύτερο επίπεδο), όπου εντέλει τα υποννοούμενα επικεντρώνονται σε μιά υποτιθέμενη ασυλία του προέδρου της Δημοκρατίας. Ας προσεχθεί η αντίφαση: Ενώ σε ένα και μοναδικό πρόσωπο, αυτό του προέδρου της δημοκρατίας επικεντρώνεται μεθοδολογικά η επίθεση, ενώ δηλαδή ένα και μοναδικό πρόσωπο στην πράξη δεν απολαμβάνει καν της ασυλίας του τεκμηρίου της αθωότητας, οι ίδιοι που μετέχουν μεθοδολογικά στην επίθεση προσθέτουν και υποννούμενα περί ασυλίας του συγκεκριμένου προσώπου. Και τον πυροβολούν αλύπητα και επιτρέπουν ή  τρέφουν υποννούμενα ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο! Και τον στοχοποιούν και προληπτικά τον αποδυναμώσουν σε περίπτωση που αποδειχτεί (κατόπιν των ερευνών) ότι η στοχοποίηση ήταν ... άστοχη!

Συμπερασματικά:  Ολα τα παραπάνω, αποτελούν σαφή στοιχεία ακροδεξιάς μεθοδολογίας στοχοποίησης, όπου αμφισβητείται πλήρως το τεκμήριο αθωότητας αλλά και η ενδεχόμενη (αν έτσι προκύψει από τις θεσμικές ερευνητικές διαδικασίες) απαλλαγή ως ... εκ των προτέρων ύποπτη. Υπό τη συγκεκριμένη έννοια μοιάζει δυστυχώς αυτονόητη η ... υποτίμηση στα όρια της αποσιώπησης του πρωταγωνιστικού ρόλου ακραίων εθνικιστικών στοιχείων στις αρχικές διαδηλώσεις στο Προεδρικό και στην όξυνση του εκεί επικρατούντος κλίματος που απέληγε αποκλειστικά και μόνο στην στοχοποίηση Χριστόφια (Χριστόφια Παραιτήσου). Είναι παράλογο τα ΜΜΕ που συστηματικά έπαιξαν το ακροδεξιό παιχνίδι της στοχοποίησης να στηλιτεύσουν τους - συμπαίκτες του στο παιχνίδι αυτό -  εκφραστές της ακροδεξιάς καπηλείας.

Αντίθετα, με κάθε τρόπο οι αγανακτισμένοι εμφανίστηκαν ως η αντιπροσωπευτική κοινή γνώμη, μόνο ως τέτοια αναγνωρίστηκε και συμμετείχε σε δεκάδες δημόσιες συζητήσεις η ύπαρξή τους. Τέλος: Ελαμψαν διά της απουσίας τους την εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου τα επικοινωνιακά μηνύματα – εκπομπές – δημοσιεύματα που επεδίωξαν ξεκάθαρα την ενημέρωση και ενεργοποίηση της Κυπριακής κοινωνίας ώστε να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο τρόπο οι τραγικές συνέπειες της καταστροφής που έπληξε τον τόπο. Οι όποιες εκπομπές ή μηνύματα δόθηκαν με περιορισμένη ένταση και πεποίθηση, πάντα δε στο περιθώριο της δηλητηριώδους διάχυσης υποννοουμένων και της διαδικασίας στοχοποίησης Χριστόφια. Αντικειμενικά κρίνοντας, ο κυρίαρχος στόχος της πάση θυσία ανατροπής της επικοινωνιακής ισορροπίας δεν επέτρεψε χώρο σε οτιδήποτε άλλο.

Κάποια χαρακτηριστικά “παράδοξα”: Στις πρώτες φάσεις πολιτικής διαχείρισης των συνεπειών της έκρηξης και μετά το ήμισυ της εβδομάδας 11 – 18 Ιουλίου, διαδραματίστηκαν κάποια χαρακτηριστικά επικοινωνιακά “παράδοξα”, υπό την έννοια ότι απηχούν το παράδοξο της βίαιης ανατροπής της επικοινωνιακής ισορροπίας και δεν θα μπορούσαν να συμβούν και να εισπραχθούν κοινωνικά με τον τρόπο που εισπράχθησαν υπό κανονικές συνθήκες.

ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΠΡΩΤΟ: Προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από τα κατεχόμενα. Ολα τα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ) καταδίκασαν την ενέργεια αυτή, διατυπώνοντας το επιχείρημα ότι συνιστά πράξη αναγνώρισης του λεγόμενου ψευδοκράτους. Πρακτικά προσέφεραν ένα ισχυρό δυνητικό επιχείρημα στην “αντίθετη πλευρά”, διαπράττοντας σκαστό διπλωματικό λάθος. Ουδεμία η σχετική με την συγκεκριμένη παράμετρο δημόσια συζήτηση, κανένα σχετικό δημοσιογραφικό ερωτηματικό. Το σκαστό λάθος επικοινωνήθηκε ως έγκλιση η δε κυβέρνηση ως απολογούμενη έναντί της.

ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η διαδικασία παραίτησης του προερχόμενου από το συγκυβερνόν κόμμα ΔΗΚΟ υπουργού εξωτερικών (ολοκληρώθηκε και τυπικά με το πέρας της πρώτης κρίσιμης εβδομάδας της χειραγώγησης), επικοινωνήθηκε – νοηματοδοτήθηκε επί τη βάσει ενός “λογικά παράλογου” επικοινωνιακού ισχυρισμού. Τα κυπριακά ΜΜΕ ενίσχυσαν επικοινωνιακά την παράλογη αντίληψη – είδηση, ότι ο παραιτηθείς είχε ελάχιστη έως μηδενική συμμετοχή και ευθύνη στο σχεδιασμό των διεθνών σχέσεων και συμμαχιών της χώρας ο οποίος αποφασιζόταν αποκλειστικά από το Χριστόφια και το επιτελείο του. Με την δευτερεύουσα υποσημείωση ότι ο παραιτηθείς προέρχεται από ένα κόμμα που επί χρόνια δηλώνει ότι μετέχει της κυβέρνησης για να την εμπλουτίσει με τις πολιτικές της, ο επικοινωνιακός ισχυρισμός είναι αδιανόητος.

Πρακτικά, τα ΜΜΕ που τον τροφοδότησαν δέχονται ότι μερικά χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο υπουργός εξωτερικών δεν ήταν υπουργός εξωτερικών αλλά ... διακοσμητικός. Σημειωτέον ότι αντίστοιχη κριτική (έστω σαν υποννούμενο διατυπωμένη) δεν παρατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια των χρόνων θητείας του, το εκρηκτικό υποννοούμενο δημοσιοποιείται άξαφνα μετά την έκρηξη στο Μαρί. Στην ανάγκη (συνειδητή η ασυνείδητη, στρατηγική ή αυθόρμητη) να εναρμονιστούν με την ανατροπή της επικοινωνιακής ισορροπίας που “θέλει” στόχο το Χριστόφια, τα ΜΜΕ πρακτικά ξεφτιλίζουν κάθε έννοια πολιτικής λογικής, επικοινωνούν τον παραιτηθέντα ως υπουργό εξωτερικών που δεν αποφάσιζε τα του υπουργείου εξωτερικών αλλά μόνο τα υλοποιούσε κατ’ εντολήν, βάσει δε της παραπάνω παράλογης λογικής που εμφανίζεται περίπου ως ... δεδομένο επικοινωνούν την παραίτησή του ως “σοβαρές καταγγελίες που χρήζουν διερεύνησης”.

ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΡΙΤΟ (και ουσιαστικότερο όλων): Σειρά συζητήσεων και αναλύσεων μετά τις τρεις πρώτες μέρες της “κρίσιμης εβδομάδας της χειραγώγησης” για την εξωτερική πολιτική της κυπριακής κυβέρνησης. Αφού το προηγηθέν τριήμερο με πάμπολλα υποννούμενα έχει εδραιωθεί το απαραίτητο υπόβαθρο, όλες οι σχετικές συζητήσεις εξελίσσονται έτσι ώστε να συνδέουν άμεσα και κατηγορηματικά τις επιλογές εξωτερικής πολιτικής με την καταστροφή λόγω της έκρηξης. Για να γίνει αντιληπτό το “παράδοξο” αρκεί να υποθέσουμε το αδιανόητο λογικά σχήμα ότι η εξωτερική πολιτική της Ιαπωνίας είναι αποτυχημένη λόγω του πρόσφατου θανατηφόρου συμβάντος σε πυρηνικό εργοστάσιο ή της ΕΣΣΔ ήταν αποτυχημένη λόγω Τσερνόμπιλ. Το σχήμα θα μπορούσε να θεωρηθεί λογικό, μόνο αν συνοδευόταν από εκτιμήσεις για δολιοφθορά στην Κυπριακή περίπτωση εξαιτίας διατάραξης των ισορροπιών των διεθνών σχέσεων της χώρας. Ομως ουδείς από τους αποδοκιμάζοντες την εξωτερική πολιτική Χριστόφια δεν αναφέρεται σε δολιοφθορά, αντίθετα όλοι χρεώνουν το συμβάν της έκρηξης σε εγκληματική αμέλεια. Εφαρμογή της παροιμίας “μονά ζυγά δικά μας”. Λόγω εγκληματικής αμέλειας η έκρηξη αλλά και απόδειξη συνάμα της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής.

Διαστρέφοντας ολίγον το συλλογισμό οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι εάν δεν είχε συμβεί η έκρηξη η εξωτερική πολιτική Χριστόφια θα ήταν a-priori επιτυχής.

ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Προς το τέλος της κρίσιμης εβδομάδας και εν αναμονή της σχετικής σύσκεψης ξεκινά η περί οικονομίας συζήτηση στα ΜΜΕ και η σχετική κριτική. Το σχήμα της απλό: Από τη μιά η ανάγκη να παρθούν μέτρα αλλά και το πολιτικό πρόσημο των μέτρων, από την άλλη η κάπηλη αξιοποίηση της διαταραγμένης επικοινωνιακά ισορροπίας. Διατυπώνεται η ακόλουθη ... ασύλληπτη υπό κανονικές συνθήκες κριτική εκ δεξιών: Είχαμε προτείνει τα συγκεκριμένα ή αντίστοιχης κατεύθυνσης μέτρα από πρόπερσι, έστω αργά η κυβέρνηση κατάλαβε την ορθότητά τους και τα εφαρμόζει! Ουδέν σχόλιο γίνεται επί της ουσίας της εκ δεξιών κριτικής, ας επιτραπεί σε εμάς να την αποκωδικοποιήσουμε : Σε οικονομικές συνθήκες πολύ ευνοϊκότερες και με δεδομένο ότι δεν ήταν δυνατή η πρόβλεψη της καταστροφικής έκρηξης η δεξιά αντιπολίτευση διατυμπανίζει περήφανη ότι πρότεινε προ διετίας περίπου τα ίδια μέτρα που σήμερα καταναγκαστικά λαμβάνονται υπό έκτακτες συνθήκες. Το μόνο λογικό σχήμα για να αποδεχτούμε τη δήλωση υπεροχής επί των οικονομικών της δεξιάς αντιπολίτευσης (ας αστειευτούμε και λιγάκι) είναι να θεωρήσουμε ότι ... κάτι γνώριζε για την καταστροφική έκρηξη. Σοβαρά αποτιμώντας, στην προσπάθεια σπέκουλας σε κάθε επίπεδο και με το επικοινωνιακό πεδίο ανισοβαρές, η δεξιά αντιπολίτευση δήλωσε ότι τα σημερινά μέτρα αντιμετώπισης μιάς εξαιρετικά έκτακτης και ιδιαίτερα δύσκολης οικονομικής κατάστασης είναι η πάγια οικονομική πολιτική της. Και αυτή η εξαιρετικής σημασίας πολιτική ΟΜΟΛΟΓΙΑ στο διαμορφωθέν ανισοβαρές επικοινωνιακό πεδίο κατάφερε να δηλωθεί – συζητηθεί ως στοιχείο πολιτικής υπεροχής.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Ολα όσα έχουν παραπάνω ενδεικτικά (υπάρχουν δεκάδες άλλα) αναπτυχθεί – επίπεδα χειραγώγησης και συνακόλουθα “παράδοξα” στο διαταραγμένο πεδίο της πολιτικής επικοινωνίας – μπορούν να αποτελέσουν συστατικά αντεπίθεσης και αντιστροφής της επικοινωνιακής ισορροπίας (στρατηγική του μπούμερανγκ). Αυτή είναι η φύση του παιχνιδιού χειραγώγησης και των φάσεων που νομοτελειακά διανύει. Η αδυναμία αυτού του παιχνιδιού είναι ότι δεν έχει επιστροφή, πλην όμως η εκμετάλλευση αυτής της αδυναμίας προϋποθέτει να γίνει σαφές ότι το παιχνίδι δεν έχει επιστροφή. Με άλλα λόγια, το πεδίο της πολιτικής επικοινωνίας θα παραμείνει μέχρι τις επόμενες εκλογές ανισοβαρές ανεξάρτητα των όποιων εξελίξεων π.χ. στη διαδικασία διερεύνησης της έκρηξης, ζητούμενο (δυσκολότατο) είναι να επιτευχθεί μέσω της στρατηγικής του μπούμερανγκ η αντιστροφή των ρόλων. Το οποίον σημαίνει ότι Χριστόφιας και ΑΚΕΛ καλούνται αν θέλουν με σοβαρές πιθανότητες να αντιστρέψουν τους όρους του παιχνιδιού, να απαντούν πλέον σε ερωτήματα με ερωτήματα επιδιώκοντας να τα αντιστρέψουν. Η περίοδος των παράλληλων κομματικών απαντήσεων που διαγωνίζονται επί ίσοις όροις ενώπιον του κοινού έχει παρέλθει, η εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου έχει οριστικά διαμορφώσει ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο.            

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ: Πρόκειται για την εκδήλωση στο

Προεδρικό για τη δίδυμη επέτειο μνήμης των Ιουλιανών του 1974. Σύσσωμη η αντιπολίτευση, προβάλλει με κάμποσες παραλλαγές στον τόνο και την ένταση, την πρόταση προς Χριστόφια να αναβάλλει την εκδήλωση προς προληπτική εκτόνωση των παθών και αποφυγή ενδεχόμενων επεισοδίων ανάμεσα στους μετέχοντες στην εκδήλωση και στους καθημερινά διαμαρτυρόμενους μπροστά από το Προεδρικό. Προφανώς, η προτροπή ματαίωσης της εκδήλωσης είναι πολιτικά σκόπιμη και αντανακλά την ωρίμανση του παιχνιδιού χειραγώγησης μετά την πρώτη εβδομάδα διατάραξης της επικοινωνιακής ισορροπίας. Ενώπιον του αιτήματος (προϊόντος της διατάραξης της ισορροπίας) ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ,  η μη διοργάνωση μιάς εκδήλωσης που αποτελεί θεσμό επί 37 χρόνια είναι μιά πρώτη και διόλου ασήμαντη – με όρους πολιτικής επικοινωνίας και συμβολισμού – παραίτηση από κατοχυρωμένες αρμοδιότητες και από καθεαυτό το περιεχόμενο του προεδρικού ρόλου. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να τεθεί υπό φυσιο – λογικές συνθήκες καν υπό συζήτηση. Κι’ όμως τα ΜΜΕ την θέτουν με ένταση, στο όνομα – υποτίθεται – της κοινωνικής ειρήνης και ασφάλειας και της τήρησης της νομιμότητας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ούτε ένα από τα λεγόμενα μεγάλα κυπριακά ΜΜΕ δεν παίρνει θέση υπέρ της αναγκαιότητας να γίνει η εκδήλωση μνήμης. Κάποια κατακρίνουν ευθέως την διοργάνωσή της στον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, κάποια άλλα κρατούν ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε αυτήν και τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων έξω από το προεδρικό. Παρακαλώ, δείξτε εδώ λίγη προσοχή διότι αποκαλύπτεται μιά πλήρης αντίφαση που αποδεικνύει πλήρως το παιχνίδι της χειραγώγησης. Εξηγώ: Ολη η εκστρατεία στοχοποίησης έγινε στο όνομα της τήρησης της νομιμότητας, όλα τα υποννοούμενα που τροφοδότησαν το επικοινωνιακό κλίμα βασίζονταν (ηθικά) στην απαίτηση να ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ χωρίς εκπτώσεις. Η έννοια της νομιμότητας ήταν το ηθικό υπόβαθρο της μετατόπισης της επικοινωνιακής ισορροπίας και της στοχοποίησης. Το απολύτως “νόμιμον” και “δικαιωματικό” μιάς εκδήλωσης – θεσμού που συνιστά υπόθεση τιμής για την Κυπριακή Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες, προσπεράστηκε ως δευτερεύον από τα κοπτόμενα επί μέρες για την τήρηση της νομιμότητας χωρίς διαχωρισμούς κυπριακά ΜΜΕ, πρωτεύουσα εξακολούθησε να είναι η προσπάθεια στοχοποίησης Χριστόφια και παραίτησής του από “εξουσίες και αρμοδιότητες”. Στην τελευταία φράση αποτυπώνεται σαφώς το πολιτικό περιεχόμενο της όλης διαδικασίας διατάραξης της επικοινωνιακής ισορροπίας που εξελίχτηκε την εβδομάδα 11 – 18 Ιουλίου στη Κύπρο. Σκεφτείτε επικουρικά μιά μικρή λεπτομέρεια: Το κλίμα “απειλής για την ασφάλεια” για την διοργάνωση δύο παράλληλων εκδηλώσεων καταγράφηκε επίσης ως δεδομένο από την πλειοψηφία των ΜΜΕ ώστε είτε να κατακρίνουν την εκδήλωση – θεσμό στο προεδρικό είτε να τηρήσουν ουδέτερη στάση. Ηταν μιά “υπόθεση εργασίας” που δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη.  Δεν επιχειρήθηκε να διερευνηθεί καν εκ των προτέρων με μιά μικρή στοιχειώδη έρευνα γνώμης των λεγόμενων αγανακτισμένων (Καταγγέλετε την εκδήλωση στο Προεδρικό; Σας προκαλεί η διεξαγωγή της; Απαιτείτε την ακύρωσή της;). Αντίθετα, μεταφέροντας και διαχέοντας εκτιμήσεις τα ΜΜΕ “αποφάσισαν και διέταξαν” ότι οι δύο εκδηλώσεις συνιστούν απειλή για την ασφάλεια, μετέφεραν δε την διαταγή τους ως επικοινωνιακό δεδομένο και εντέλει την μετάλλαξαν σε κοινωνικό δεδομένο. Μη διστάζοντας κάποια από αυτά (τα πλέον ακραιφνή) να επιρρίψουν το μεγάλο μερίδιο ευθυνών για υποτιθέμενες ταραχές στους καθ’ όλα νόμιμους (με την ηθική έννοια του όρου) διοργανώνοντες και μετέχοντες στην εκδήλωση στο Προεδρικό, εξαιρώντας προληπτικά τους λεγόμενους αγανακτισμένους με το εκπληκτικό επιχείρημα του ... αυθορμητισμού (δηλαδή συγκεντρώνονται και εκφράζονται αυθόρμητα, άρα και αυθόρμητα θα προέβαιναν σε ενδεχόμενες επιθετικές/παράνομες πράξεις, σε αντίθεση με τους εντός Προεδρικού που δεν προσήλθαν αυθόρμητα αλλά κατ΄ εντολήν – οργανωμένα). Πρόκειται για το τυπικό μεθοδολογικά πέρασμα από την ηθική της νομιμότητας στην ηθική της ασφάλειας. Η ηθική αναγκαιότητα της πραγματικής νομιμότητας μεταλλάσεται στον ακροδεξιό δογματισμό της νομιμοφροσύνης με επίκληση μιάς φαντασιακής (υποθετικής) κοινωνικής ασφάλειας. Στην αναγκαιότητα της μετάλλαξης διαπράττεται και ευθεία Υβρις (κάθε φορά έτσι γίνεται, είναι τέτοια η φύση του παιχνιδιού), εις βάρος του προοδευτικού μέρους της κοινωνίας που αρνείται το δογματισμό της νομιμοφροσύνης. Οσοι ακόμα δεν καταλάβατε το εννοούμενο (μακριά από την αληθή δημοσιογραφία τα υποννοούμενα) η Υβρις έχει ως εξής: Ο διαχωρισμός των πολιτών σε αυθόρμητους που εκφράζουν ολοκληρωτικά την “ελεύθερη” Κοινή Γνώμη και σε κατευθυνόμενους που δήθεν ως “κοπάδι” μετείχαν σε μιά οργανωμένη εκδήλωση στο Προεδρικό είναι η απόλυτη Υβρις εις βάρος των δεύτερων. Είναι επίσης Υβρις εις βάρος όλων των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων. Ο υπογράφων, για παράδειγμα, κάτοικος Κύπρου την τελευταία διετία, απέφυγε όπως σκόπευε να δώσει το “παρών” στην εκδήλωση του Προεδρικού τιμώντας τις τραγικότερες και ηρωίκότερες στιγμές του τόπου στον οποίον ζει, βαθιά προσβεβλημένος από τον φασιστικό προσδιορισμό “κοπάδι” που του είχε προληπτικά αποδοθεί. Εξαιτίας της ίδιας ψυχολογικής παγίδας – εκβιασμού, το ίδιο έπραξαν και πάρα πολλοί άλλοι. Το φάντασμα μιάς νέου τύπου χειραγώγησης (όπου με σειρά υποννοούμενων κατασκευάζεται ένα ολόκληρο πλέγμα στοχοποίησης που δεν αφορά μόνο τον κύριο στόχο – Χριστόφιας και πολιτική επιρροή του – αλλά και όσους αρνούνται να υποταχτούν στη χειραγώγηση ή τηρούν επιφυλακτική στάση έναντι των σχετικών μεθοδεύσεων).

ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Αυτό που εν ολίγοις συνιστά την απαρχή (βάση) της διαδικασίας χειραγώγησης είναι εξαιρετικά απλό. Αυτοί που με υποννοούμενα, ψεύδη έως και προσβολές διαμορφώνουν καταχρηστικά την επικοινωνιακή ισορροπία (λεγόμενη Κοινή Γνώμη), κατόπιν την επικαλούνται ως ΚΡΙΤΗ για να μετατρέψουν την αρχική συνειδητή τους πρόθεση (εν προκειμένω τον περιορισμό της επιρροής Χριστόφια) σε κοινωνικό δεδομένο – βεβαιότητα. Αν η βάση αυτή δεν αμφισβητηθεί αποτελεσματικά τότε τα επόμενα βήματα επέρχονται νομοτελειακά μιάς και το “κοινωνικό” διαρκώς επιδρά εξουσιαστικά στο “προσωπικό” (η έννοια του κλίματος). Προφανώς άπαντες οι στοιχειωδώς λογικά κρίνοντες που παρακολουθούν την Κυπριακή δημόσια συζήτηση, έχουν παρατηρήσει ότι μετά την πρώτη κρίσιμη εβδομάδα  επιβολής της επικοινωνιακής ανισορροπίας, οι τόνοι από πλευράς των πολιτικά (κομματικά) επωφελούμενων έχουν χαμηλώσει. Είναι παντελώς λογικό και αναμενόμενο. Η επικοινωνιακή ανισορροπία έχει να κάνει με τη δομή και όχι τους τόνους της δημόσιας συζήτησης, δεδομένης της ύπαρξης μιάς δομής καταχρηστικής και διαρκώς υπονομευτικής των πολιτικών αναφορών του κυβερνώντος κόμματος (βλ. παραπάνω: παράλογοι υπό συνθήκες ισορροπίας τρόποι συζήτησης για την οικονομία ή την εξωτερική πολιτική) οι υψηλοί τόνοι στο ελάχιστο δεν βολεύουν τους

ευρισκόμενους σε καταχρηστικά πλεονεκτική θέση.     

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ: Το παρόν ενδεικτικό κείμενο δεν έχει αγγίξει θέματα πολιτικής στρατηγικής μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, αρκείται στην ενδεικτική καταγραφή του επικοινωνιακού πεδίου όπως διαμορφώθηκε την εβδομάδα που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί. Επικουρικά αρκούμαι να επισημάνω ότι η πολιτική παρουσία των στελεχών του ΑΚΕΛ την “εβδομάδα της κρίσης” είχε σοβαρά προβλήματα, τα οποία μοιάζουν να συνεχίζονται και τις αμέσως επόμενες μέρες της πτώσης των τόνων. Τρανό παράδειγμα της ελλειμματικής επικοινωνιακά παρουσίας είναι η μη άρθρωση κάθετου καταγγελτικού λόγου ακόμα και στην σκαστή περίπτωση της διαπράξεως Υβρεως εις βάρος των μη υποταχθέντων στη χειραγώγηση που προσήλθαν στο Προεδρικό, πόσο μάλλον της ταύτισής τους με κοπάδι που υπακούει σε κομματικά κελεύσματα σε αντίθεση με τον δήθεν αυθορμητισμό – ελευθερία σκέψης των λεγόμενων αγανακτισμένων. Βέβαια το επικοινωνιακό και πολιτικό παιχνίδι έχει μέλλον, πιθανώς και ευνοϊκό για το κυβερνόν κόμμα της Κύπρου αν σύντομα κατανοήσει (και επενδύσει σε αυτό) ότι : Κάθε ερώτημα στοχοποίησης γεννά ένα αντιερώτημα (μπούμερανγκ). Είναι καταχρηστικές και παράλογες οι  συζητήσεις γενικότερης αξιολόγησης της κυβερνητικής πολιτικής με χρήση του ατυχήματος ως τεκμηρίου αποτυχίας. Η σύμφυτη με την ανατροπή ισορροπίας του πεδίου επικοινωνίας πολιτική καπηλεία είναι ταγμένη νομοτελειακά να αυτοαποκαλύπτεται, όμως απαιτείται και η ικανότητα όσων αποτελούν “θύματα” της καπηλείας να την αναδεικνύουν και αποδεικνύουν.  Εν κατακλείδι, στην Κύπρο με την ιδιαίτερη γεωπολιτική θέση και τα σοβαρότατα ανοιχτά εθνικά ζητήματα, οι όποιες επιχειρήσεις επικοινωνιακής  χειραγώγησης δημιουργούν εύλογους συνειρμούς για παιχνίδι συμφερόντων που μπορεί ακόμα και να υπερβαίνει τα κυπριακά σύνορα... 

Διαφορά αντιλήψεων

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πολλά και μπερδεύτηκαν στο μυαλό μου. Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω και έχω και τον υπολογιστή να κάνει τα δικά του. Με όλα αυτά που συμβαίνουν και άλλα προσωπικά δεν είχα διάθεση να γράψω. Πριν μια βδομάδα περίπου έγραψα τα πάρα κάτω αλλά λόγω απεργίας του υπολογιστή η ανάρτηση γίνεται σήμερα.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν θυμήθηκα όταν επί διακυβέρνησης Κληρίδη και συναγερμού, σε μια σύσκεψη παρόντος του τότε Γ.Γ. του ΑΚΕΛ είχα εισηγηθεί: Αφού θεωρούμε πως η πολιτική του Κληρίδη μας οδηγεί στην καταστροφή, να εξασκήσουμε πίεση με απεργίες και άλλους τρόπους  ώστε να εξαναγκάσουμε την κυβέρνηση σε παραίτηση.

Η απάντηση του σ. Χριστόφια ήταν: Εμείς είμαστε δημοκράτες και αφού ο Κληρίδης εκλέγεικε με την ψήφο του λαού πρέπει να σεβαστούμε το αποτέλεσμα και να εξαντλήσει τη θητεία του και στις επόμενες εκλογές να πείσουμε τον λαό να τερματίσει με την ψήφο του την διακυβέρνηση Κληρίδη.

Από καιρό επιχειρείται να εξαναγκαστεί ο πρόεδρος Χριστόφιας να παραιτηθεί με διάφορους τρόπους, ή να περιοριστούν οι εξουσίες του.  Πρώτα μέσα από τη βουλή γίνεται προσπάθεια να κυβερνά η βουλή   περιορίζοντας τη δυνατότητα του προέδρου να ασκήσει τον ρόλο αυτό που του παρέχει το σύνταγμα.

Στη συνέχεια αμφισβητούνται και υποσκάπτονται θεσμοί, δημοκρατικές διαδικασίες οδηγώντας τη δημοκρατία σε ανατροπή.

Σήμερα γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια με διαδηλώσεις να εξαναγκαστεί ο πρόεδρος σε παραίτηση, αδιαφορώντας για τις συνέπειες π.χ. στην οικονομία τη στιγμή που γίνονται προσπάθειες να βελτιωθεί. Σ ένα περίπου χρόνο η Κύπρος αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε.και σ’ αυτό το χρονικό διάστημα πρέπει να γίνουν πολλά. Είναι το κυπριακό που βρίσκεται σε μια διαδικασία έντονης διαπραγμάτευσης, που ίσως να αποτελεί ένα κύριο παράγοντα της επιδίωξης για παραίτηση του προέδρου ώστε να μην προχωρήσει η διαδικασία αυτή.

Ο κάθε δημοκράτης, ο κάθε αριστερός όπως μπορεί θα   πρέπει να υπερασπίσει τους θεσμούς τις δημοκρατικές διαδικασίες και τη συνταγματική τάξη.

Ωστόσο η κυβέρνηση πρέπει να προχώρηση σε περαιτέρω τομές για εκσυγχρονισμό του κράτους και αλλαγή νοοτροπίας.

Τοπική αυτοδιοίκηση

Ο πρόεδρος του (ΔΗ)ΣΥ Ν. Αναστασιάδης είπε ότι η δημαρχία του Αντρέα Χρίστου (ΑΚΕΛ) στη Λεμεσό κρίνεται καλή και εκφράζοντας προσωπική άποψη , είπε πως θα μπορούσε ο συναγερμός να τον στηρίξει στις επόμενες δημοτικές εκλογές αν δεν είναι υποψήφιος του ΑΚΕΛ.

Αφού οι συναγερμικοί ηγέτες των ραδίων και των τηλεοράσεων συμπεριλαμβανομένου του Ν. Αναστασιάδη μας λένε πως δεν έχουν πρόβλημα να συνεργαστούν με το ΑΚΕΛ γιατί θέλει ο Ν. Αναστασιάδης να είναι ο Αντρέας Χρίστου ανεξάρτητος για να τον υποστηρίξει; Τι θα αλλάξει;

Κι αφού η δημαρχία του σημερινού Δημάρχου είναι καλή, έστω κι αν εκλέγεικε με το ΑΚΕΛ, τώρα πιο θα είναι το πρόβλημα αν είναι υποψήφιος του ΑΚΕΛ; Θα χαλάσει; Και η επόμενη περίοδος δε θα είναι καλή; Ή μήπως αν είναι υποψήφιος του ΑΚΕΛ θα έχουν κάποιον καλύτερο;

Κόλπα συναγερμικά!

Εφτα κοινότητες θα μετεξελιχτούν μετά τα χτεσινά δημοψηφίσματα σε δήμους. Έτσι η τοπική αυτοδιοίκηση και στις περιοχές αυτές θα αναβαθμιστεί. Θα έχουν τη δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης και οι τοπικές αρχές θα μπορούν να ασκούν στις περιοχές τους πιο ανεξάρτητη εξουσία. Γι’ αυτό χρειάζεται οι ψηφοφόροι με την καθοριστική τους ψήφο να εκλέξουν τέτοιες τοπικές αρχές με ήθος, να έχουν ενδιαφέρον πραγματικό για τα κοινά, κύρια να έχουν τις ικανότητες για να μπορέσουν να βοηθήσουν τους δήμους τους να αναπτυχθούν ορθολογικά, οικολογικά και να ασκήσουν πάνω απ’ όλα χρηστή διοίκηση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο υπουργός εσωτερικών κάνει πολύ καλό έργο όσον αφορά την αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είναι μια από τις τομές που επιχειρεί να πραγματοποιήσει  η κυβέρνηση στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της κυπριακής κοινωνίας.

Η αποκέντρωση είναι ανάπτυξη της δημοκρατίας.