επανάσταση 1821

http://kkepedia.blogspot.com/2014/03/1821_25.htmlKKEpedia: Επανάσταση του 1821 και τα ιστορικά της διδάγματα
kkepedia.blogspot.com

Βαλκάνια Κριμαία Ουκρανία

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=23/3/2014&id=15053&pageNo=26&direction=1

Έτσι για να ξέρουμε

Για να γνωρίζουμε μέσα σε ποια πλαίσια κινούνται οι αστικές κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε και που στοχεύουν οι πολιτικές και τα διάφορα μέτρα που παίρνουν.

(απόσπασμα από την εφ. Ριζοσπάστης):

http://rizospastis.gr/page.do?publDate=1/3/2014&id=15027&pageNo=14&direction=1

Βασικό κείμενο για τη στρατηγική της ΕΕ στα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι η «Λευκή Βίβλος» για τις συντάξεις, που παρουσιάστηκε το Φλεβάρη του 2012. Εκεί διακηρύσσεται με σαφήνεια ο στόχος να κυριαρχήσουν τα ιδιωτικά ασφαλιστικά συστήματα και να συρρικνωθούν περαιτέρω τα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα, τα οποία, έτσι ή αλλιώς, λειτουργούν ολοένα και περισσότερο με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Σύμφωνα με τη «Λευκή Βίβλο», τα ασφαλιστικά συστήματα δεν μπορούν να αποτελούν υπόθεση των κρατών, αλλά ατομική υπόθεση των ίδιων των ασφαλισμένων: «Η βιωσιμότητα και η επάρκεια των συνταξιοδοτικών συστημάτων, εξαρτάται από το βαθμό στον οποίο θα υποστηρίζονται από τις εισφορές, τους φόρους και την αποταμίευση εκ μέρους των ατόμων που βρίσκονται στην αγορά εργασίας», γράφεται χαρακτηριστικά.

Με άλλα λόγια, τα συνταξιοδοτικά συστήματα θα πρέπει να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τους ίδιους τους ασφαλισμένους. Από τις εισφορές που δίνουν, τους φόρους που πληρώνουν, την αποταμίευση που κάνουν. Το κεφάλαιο, που απομυζά τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, δεν εμφανίζεται πουθενά. Ούτε το αστικό κράτος που λεηλατεί ό,τι απομένει από το λαϊκό εισόδημα για να το ξαναδώσει με διάφορους τρόπους στο κεφάλαιο.

Παροχές ανάλογα με τις εισφορές

Γράφει ακόμα η «Λευκή Βίβλος»: «Οι ρυθμίσεις χρηματοδότησης (...) πρέπει να καθορίζονται κατά τρόπον ώστε να επιτυγχάνεται μια ισόρροπη σχέση μεταξύ των εισφορών και των δικαιωμάτων»! Δηλαδή, τα ασφαλιστικά δικαιώματα εξαρτώνται από το πόσο πληρώνει ο καθένας, αν βέβαια έχει να πληρώσει, κι αυτό υπό προϋποθέσεις...

Βασική κατεύθυνση είναι η επέκταση των ιδιωτικών συστημάτων Ασφάλισης και η συρρίκνωση των δημόσιων. Γι' αυτό επισημαίνει πως η επικουρική σύνταξη «πρέπει να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στη διασφάλιση της μελλοντικής επάρκειας των συντάξεων» και ότι «τα άτομα στο μέλλον θα πρέπει να εξαρτώνται περισσότερο από την επικουρική συνταξιοδοτική αποταμίευση».

Είναι φανερό από τη διατύπωση ότι η «Λευκή Βίβλος» αλλάζει ριζικά την έννοια της επικουρικής σύνταξης, όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Σε μια υποσημείωση δίνεται ο εξής ορισμός στην έννοια «επικουρική συνταξιοδοτική αποταμίευση»: «Η συμπληρωματική αποταμίευση συνταξιοδότησης περιλαμβάνει επαγγελματικές και προσωπικές συντάξεις, ασφάλειες ζωής και άλλες μορφές συσσώρευσης περιουσιακών στοιχείων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου μετά τη συνταξιοδότηση. Επιπλέον, υπάρχουν μέσα (π.χ. αντίστροφα ενυπόθηκα δάνεια) που επιτρέπουν τη μετατροπή των περιουσιακών στοιχείων (γενικά, της κατοικίας) σε πρόσθετο εισόδημα συνταξιοδότησης».

Ετσι, η επικουρική σύνταξη γίνεται μέρος ιδιωτικών συστημάτων Ασφάλισης που μόνο συνταξιοδοτικά δεν είναι. Ουσιαστικά, είναι χρηματοπιστωτικά προϊόντα που τζογάρουν τις εισφορές των ασφαλισμένων, οι οποίοι ξέρουν τι θα πληρώσουν (καθορισμένες εισφορές), αλλά δεν ξέρουν τι θα πάρουν (μη καθορισμένες παροχές), αφού είναι ευάλωτα στις διακυμάνσεις των καπιταλιστικών οικονομιών και στα επενδυτικά «παιχνίδια» των διαχειριστών τους. Κατά συνέπεια, οι εισφορές που «επενδύθηκαν» είναι πολύ πιθανόν να έχουν μεγάλες απώλειες ή και μηδενική απόδοση.

Η ίδια η ΕΕ αποδέχεται πως «η κρίση έχει καταδείξει την ευπάθεια των κεφαλαιοποιητικών συνταξιοδοτικών συστημάτων σε χρηματοπιστωτικές κρίσεις και σε περιόδους οικονομικής ύφεσης». Ωστόσο, επιχαίρει γιατί «σημειώθηκε σημαντική πρόοδος σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση των συνταξιοδοτικών συστημάτων (...) όπως η μετατόπιση από συστήματα καθορισμένων παροχών σε συστήματα καθορισμένων εισφορών ή η ίδρυση υποχρεωτικών κεφαλαιοποιητικών πυλώνων».

Συμπληρωματικά στα παραπάνω, προωθούν τη λεγόμενη «εθνική σύνταξη», δηλαδή ένα ελάχιστο επίδομα, που έχει νομοθετηθεί και στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα, για να επιβιώσει σαν συνταξιούχος, ο εργαζόμενος θα πρέπει να ασφαλιστεί σε επαγγελματικό ταμείο και σε ιδιωτικές εταιρείες, με το ρίσκο να μην πάρει τίποτα από το «ανταποδοτικό» αυτό σύστημα, εάν καταστραφεί το επαγγελματικό ταμείο ή η ασφαλιστική εταιρεία.

Δουλειά μέχρι το θάνατο

Η «Λευκή Βίβλος» προβλέπει ακόμα την περαιτέρω αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, με το πρόσχημα ότι έχει αυξηθεί το προσδόκιμο ζωής. Ενα από τα εργαλεία για την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, είναι η μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης των συντάξεων, που αναγκαστικά οδηγεί στην «παράταση του επαγγελματικού βίου έως μεγαλύτερη ηλικία (η οποία) μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση ή ακόμα και στην αύξηση των μελλοντικών ποσοστών αναπλήρωσης»!

Αλλος τρόπος αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης είναι «ο περιορισμός της πρόσβασης σε συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και άλλες οδούς πρόωρης εξόδου από την εργασία» και «η εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών».

Ηδη στην Ελλάδα έχουν ψηφιστεί νόμοι που εξισώσουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για άνδρες και γυναίκες, παραγνωρίζοντας τους βιολογικούς και κοινωνικούς λόγους που επιβάλλουν τη συνταξιοδότηση των γυναικών σε μικρότερη ηλικία από τους άντρες και τη μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης συνολικά για άντρες και γυναίκες. Με άλλους νόμους, έχει κλείσει κάθε διέξοδος προς τη σύνταξη για ειδικές κατηγορίες ασφαλισμένων που έβγαιναν νωρίτερα από τη συμπλήρωση των γενικών ορίων.

Η βαρβαρότητα του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης αναδεικνύεται και στις κατευθύνσεις για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Συγκεκριμένα, προτείνεται οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σε επικίνδυνα επαγγέλματα, αντί να συνταξιοδοτούνται, να τους «προσφέρονται εναλλακτικές λύσεις (...) όπως είναι η εργασιακή κινητικότητα». Δηλαδή, ένας εργαζόμενος που έχει υποστεί σημαντική φθορά στην υγεία του, εξαιτίας της βαριάς και ανθυγιεινής εργασίας, αντί να συνταξιοδοτηθεί στην ώρα του (και όχι «πρόωρα», όπως το παρουσιάζουν) θα πρέπει να συνεχίζει να δουλεύει σε κάποια άλλη εργασία, επιβαρύνοντας παραπέρα τον οργανισμό του.

Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα η αντιασφαλιστική νομοθεσία συμπληρώνεται με ταχύ ρυθμό, μένουν ακόμα πολλά να γίνουν, προκειμένου να κυριαρχήσουν τα ιδιωτικά ασφαλιστικά συστήματα. Σ' αυτή την κατεύθυνση, ο υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης, ανακοίνωσε το Νοέμβρη του 2013 ότι η χρηματοδότηση των Ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό θα μειωθεί κατά 3,7 δισ. ευρώ την τριετία 2014 - 2016.

Συγκεκριμένα, από 12,6 δισ. ευρώ το 2013, η κρατική χρηματοδότηση προς τα Ταμεία θα μειωθεί στα 10,5 δισ. το 2014, στα 9,7 δισ. ευρώ το 2015 και το 2016. Συνολικά, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης την επόμενη τριετία θα ανέλθει στα 3,7 δισ. ευρώ! Αυτό στην πράξη σημαίνει νέες περικοπές στις συντάξεις και ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση. Επίσης, με τη δημιουργία του νέου Ενιαίου Επικουρικού Ταμείου (ΕΤΕΑ), υλοποιούνται κατά βάση οι κατευθύνσεις της «Λευκής Βίβλου», που αφορούν στις επικουρικές συντάξεις, αφού οι εργαζόμενοι ξέρουν τι εισφορές δίνουν, αλλά δεν ξέρουν αν και πόση σύνταξη θα πάρουν.

Ιδιες κατευθύνσεις σε ανάπτυξη και κρίση

Για όσους βιαστούν να πουν ότι αυτά αφορούν στην περίοδο της κρίσης και τη διαχείρισή της στα κράτη - μέλη της ΕΕ, η απάντηση έρχεται από ένα άλλο ντοκουμέντο της Ευρωένωσης για την Κοινωνική Ασφάλιση, που γράφτηκε το 2005. Δηλαδή, πολύ πριν η κρίση χτυπήσει την πόρτα της ΕΕ και ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ακόμα στα απόνερα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που είχε καταγράψει τα προηγούμενα χρόνια η οικονομία της.

Η «Ενδιάμεση ανασκόπηση της Στρατηγικής της Λισαβόνας» έθετε τις ίδιες κατευθύνσεις με τη «Λευκή Βίβλο» και συγκεκριμένα: «Οι κυριότεροι τρόποι πρώιμης εξόδου από την αγορά εργασίας - ιδίως πρόωρη συνταξιοδότηση, τα επιδόματα ανεργίας και τα επιδόματα αναπηρίας - αποτελούν αντικείμενο κριτικής επανεξέτασης στα περισσότερα κράτη - μέλη (...) να ενθαρρύνουν τα κράτη - μέλη τους εργαζόμενους να συνταξιοδοτούνται αργότερα και να προσφέρουν ευκολότερη πρόσβαση στα συστήματα συμπληρωματικής σύνταξης (...) εξετάζεται ο ρόλος της διαχείρισης των συνταξιοδοτικών ταμείων από τον ιδιωτικό τομέα (...) τα περισσότερα κράτη - μέλη θεωρούν ότι τα ιδιωτικά ταμεία, επαγγελματικής ή ατομικής ασφάλισης, θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο μέλλον».

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και με τα μονοπώλια ακλόνητα στην εξουσία, η πορεία της παραπέρα συρρίκνωσης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων είναι ανεπίστρεπτη, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα κληθεί να νομοθετήσει τα επόμενα μέτρα, από το μείγμα διαχείρισης με το οποίο θα προσπαθήσει να τα πλασάρει.

Λαλείς να αποκρατικοποιήσουν το προεδρικό; το κυπριακό;

Αυτοί που αρέσκονται να κάνουν τους πολιτικούς αναλυτές και γράφουν εκθέσεις ιδεών, συμβουλεύοντας δήθεν το ΑΚΕΛ τι να πράξει και τι να μην πράξει, θα πρέπει να ξέρουν πως η πολιτική του ΑΚΕΛ ήταν πάντα και είναι η ειρηνική επίλυση του κυπριακού, με ουσιαστικές συνομιλίες. Βέβαια μια οποιαδήποτε λύση δεν είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Έχουμε την άποψη πως η μόνη εφικτή υπό τις περιστάσεις λύση που να ενώνει τον τόπο και τον λαό, είναι η λύση της δ.δ.ο. (όχι χαλαρής ομοσπονδίας), με μια κυριαρχία και μια διεθνή προσωπικότητα, όπως περιγράφεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Εμείς δεν θα δεχτούμε μια λύση η οποία δεν θα είναι βιώσιμη, δεν θα εξυπηρετεί τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του κυπριακού λαού, μια λύση που θα μας αλυσοδένει στο άρμα του ΝΑΤΟ.

Για μας η λύση του κυπριακού προβλήματος είναι θέμα προτεραιότητας, με τη λύση θα φύγει ένα πολύ σημαντικό εμπόδιο και θα ανοίξει ο δρόμος πολλών άλλων ζητημάτων. Γι’ αυτό λοιπόν όσοι πραγματικά θέλουν λύση ας απευθυνθούν αλλού.

Ημικρατικοί οργανισμοί,

Η προσπάθεια για ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών άρχισε από την δεκαετία του 1990 επί προεδρίας Γλ. Κληρίδη, όταν ο συναγερμός επιδίωξε να εφαρμόσει  τις ιδεολογικές και πολιτικές του απόψεις. Τότε όμως που το ΔΗΟ δεν ήταν Δηκό τους και Δηκό τους, τότε ακολουθούσε την πολιτική της μικτής οικονομίας και της κοινωνικής πρόνοιας, μαζί με το ΑΚΕΛ, τάχτηκε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και έτσι η προσπάθεια απέτυχε.

Όταν η Κύπρος μπήκε στην Ε.Ε. ο συναγερμός επανήλθε και λέγοντας ψέματα προσπάθησε να πείσει πως είμαστε υποχρεωμένοι να ιδιωτικοποιήσουμε τους ημικρατικούς οργανισμούς. Τότε ξεσκεπάστηκε από το ΑΚΕΛ πως η υποχρέωση ήταν για φιλελευθεροποίηση (δηλαδή να δοθεί η ευκαιρία και σε άλλους να δραστηριοποιηθούν σ’ αυτούς τους τομείς), έτσι άρχισαν να μιλούν για μετοχοποίηση (ποια η διαφορά; Και ποιοι έχουν τη δυνατότητα ν’ αγοράσουν μετοχές;). Τώρα με κάλυψη την τρόικα λένε  πως είναι μνημονική υποχρέωση και πως μπήκε στο μνημόνιο από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια αγωνίστηκε για να μην μπει στο μνημόνιο θέμα ιδιωτικοποιήσεων και (πέτυχε) να γίνει αναφορά πως αυτό το θέμα θα συζητηθεί αν το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αφού πιστεύουν πως η ιδιωτικοποίηση των πάντων είναι ο καλύτερος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας γιατί κρύβονται πίσω από την τρόικα, το μνημόνιο, τους όρους αποκρατικοποιήσεις, μετοχοποιήσεις κ.λπ.;

Πολλοί υπάλληλοι των ημικρατικών οργανισμών πίστεψαν ή ήθελαν λόγω πολιτικής τοποθέτησης, να πιστέψουν στις δεσμεύσεις χωρίς αντίκρισμα του υποψήφιου τότε για την προεδρία Αναστασιάδη πως δεν θα ιδιωτικοποιήσει τους κερδοφόρους ημικρατικούς οργανισμούς, δηλαδή ΑΗΚ, ΑΤηΚ, και Αρχή Λιμένων (αφού ήταν στο μνημόνιο προς τι η δέσμευση; Γιατί δεν τους (μας) είπε αυτό θα γίνει αφού είμαστε υποχρεωμένοι από το μνημόνιο; (η προηγούμενη κυβέρνηση δεν υπόγραψε κανένα μνημόνιο).).

Τώρα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις στους οργανισμούς αυτούς προχωρούν σε απεργίες για να υπερασπίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των οργανισμών, αλλά και να υπερασπίσουν τα δικαιώματα τους. Στον αγώνα αυτό πρέπει να μας έχουν όλους συμπαραστάτες και ο αγώνας τους να είναι και δικός μας αγώνας. Η κρατική περιουσία είναι περιουσία του λαού και δεν ανήκει στον Αναστασιάδη, τον  Γεωργιάδη ή τον Χάσικο για να την ξεπουλήσουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο δηλαδή στην τάξη τους.

Ακούω πολλούς να τάσσονται υπέρ της πολιτικής του συναγερμού και της τρόικα (η Βερκουλέσκου μας είπε δεν είναι μόνο θέμα οικονομικό αλλά είναι θέμα πολιτικής), και φέρνουν σαν επιχειρήματα τους ψηλούς μισθούς και τα ωφελήματα στους οργανισμούς αυτούς, (αυτά είναι αποτέλεσμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων  και θα πρέπει να το βλέπουμε ως επίτευγμα για το οποίο πρέπει να παλέψουν  οι εργαζόμενοι και στον ιδιωτικό τομέα και όχι να ζητούμε μείωση του βιοτικού επιπέδου αυτών που είναι πιο ψηλά για να είμαστε όλοι ίσοι σ’ ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο). Επίσης μιλούν για το υπεράριθμο ανθρώπινο δυναμικό. (Από την ίδρυση της κυπριακής δημοκρατίας ποια πολιτική παράταξη είχε την εξουσία στους οργανισμούς αυτούς; Ποια πολιτική παράταξη έβαλε τόσους υπαλλήλους, πότε και πως μπήκαν,  που να είναι υπεράριθμοι; Αυτό φαίνεται από την δύναμη των συνδικαλιστικών οργανώσεων). Μιλούν για ατασθαλίες στους οργανισμούς αυτούς, δεν μας είπαν όμως ποιες είναι οι ατασθαλίες και ποιοι τις έκαναν, ποια είναι τα στοιχεία και αφού τα έχουν γιατί δεν τα παρουσιάζουν.

Αυτά όμως είναι ζητήματα που μπορούν να συζητηθούν και εκεί που υπάρχουν προβλήματα, κακοδιαχείριση, υπεράριθμο προσωπικό, μισθοί που δεν ανταποκρίνονται στις παρεχόμενες υπηρεσίες να διευθετηθούν και οι οργανισμοί να εξυγιανθούν. Αυτά δεν είναι προβλήματα που προκύπτουν από το ιδιοκτησιακό καθεστώς, οι τράπεζες είναι κρατικές; Είναι η βιτρίνα του καπιταλισμού και το πιο ισχυρό ιδιωτικό κεφάλαιο. Ποια ήταν και είναι η κατάσταση   τους και που μας οδήγησαν;

Πολλοί αντιδρούν στις απεργίες διότι θα επηρεαστούν από αυτές. Μα αν μια απεργία δεν θα επηρεάσει κανένα δεν θα έχει και αποτέλεσμα και δεν υπάρχει λόγος να γίνει. Σε οποιονδήποτε τομέα και αν γίνει απεργία κάποιους θα επηρεάσει, αλλού λιγότερο και αλλού περισσότερο. Με αυτή τη λογική Στους περισσότερους τομείς δεν πρέπει να γίνονται απεργίες διότι επηρεάζουν την οικονομία, πλήττουν διάφορες ομάδες, υπηρεσίες κ.α.

Η απεργία είναι δικαίωμα των εργαζομένων και το πιο δυνατό μέσω διεκδίκησης, το οποίο όμως θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως τελευταίο μέτρο αφού εξαντληθούν τα περιθώρια διαλόγου ή άλλοι τρόποι και τότε με φειδώ και προσοχή σε ουσιώδεις και ζωτικές υπηρεσίες να ασκείται το δικαίωμα της απεργίας.

Εδώ που φτάσαμε ας μείνουμε χωρίς ρεύμα, χωρίς τηλέφωνα, ας κλείσουν τα λιμάνια, αλλά η περιουσία του κράτους (του λαού),η ασφάλεια του κράτους, να μη περάσουν στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.

Οι Ημικρατικοί οργανισμοί (ΑΗΚ, ΑΤΗΚ, Αρχή Λιμένων) είναι   κερδοφόροι οργανισμοί (και ας έπεισαν όσους έπεισαν τα εξαρτήματα του κεφαλαίου ΜΜΕ πως είναι ζημιογόνοι). Διότι αν δεν ήταν κερδοφόροι δεν θα έδιναν στο κράτος τα εκατομμύρια που δίνουν κάθε χρόνο και ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο αν δεν ήταν αυτοί οι οργανισμοί το κράτος δεν θα είχε χρήμα να κινηθεί.

Αυτοί οι οργανισμοί ασκούν κοινωνική πολιτική και λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας και ομάδων πληθυσμού που χρειάζονται στήριξη. Αν ιδιωτικοποιηθούν θα δίνουν οι ιδιοκτήτες τα εκατομμύρια που δίνονται τώρα στο κράτος; Θα έχουν στήριξη οι διάφορες ομάδες; Η Κύπρος είναι ένας μικρός χώρος με πληθυσμό που δεν φτάνει το 1000000,μας λεν θα μειωθούν οι τιμές λόγω ανταγωνισμού. Πόσες εταιρίες μπορούν να λειτουργήσουν για να είναι κερδοφόρες και να μειωθούν οι τιμές λόγω ανταγωνισμού; Στις τράπεζες μειώθηκαν τα επιτόκια από τον ανταγωνισμό; Ας ψάξουμε σε άλλες χώρες μεγαλύτερες γεωγραφικά και πληθυσμιακά τι έγινε όταν δόθηκαν τέτοιοι οργανισμοί στο ιδιωτικό κεφάλαιο και πως θέλουν να επιστρέψουν στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του κράτους.

Για ποιών τα συμφέροντα θα εργαστεί το ιδιωτικό κεφάλαιο; Αν κάποιες υπηρεσίες δεν είναι  συμφέρουσες θα τις παρέχει το ιδιωτικό κεφάλαιο; Η ουσία είναι η εφαρμογή μιας ιδεολογίας που εξυπηρετεί την αστική τάξη και όχι τον λαό. Εσύ με ποιους είσαι;

8-8-8

Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις καπιταλιστικές χώρες, όπως και στη δική μας, είχε μέχρι πρόσφατα κάποια ωφελήματα που του εξασφάλιζαν ένα καλό βιοτικό επίπεδο. Αυτά δεν υπήρχαν από πάντα, ούτε και παραχωρήθηκαν έτσι σαν δώρα στους εργαζόμενους.

Τον 19^ο αιώνα στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες οι εργαζόμενοι δούλευαν χωρίς δικαιώματα, έχοντας μόνο υποχρεώσεις. Δούλευαν όσες ώρες ήθελε ο εργοδότης και σε πολλές περιπτώσεις 2-3 μέρες συνεχόμενες, με αποτέλεσμα μερικοί άνθρωποι να πεθαίνουν από την κούραση και την εξάντληση. Τα παιδιά ήταν μέρος των εργαζομένων με αμοιβή μια γωνιά για ύπνο κ’ ένα κομμάτι ψωμί. Δηλαδή η αστική τάξη χρησιμοποιούσε τους εργαζόμενους ως δούλους, ως μηχανές παραγωγής, όπως και οι προηγούμενες άρχουσες τάξεις. Η κατάσταση αυτή σε κάποιες χώρες συνέχισε και εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα.

Τον 19^ο αιώνα όμως μετά από σκληρούς, αιματηρούς αγώνες και με πολλούς ανθρώπους να θυσιάζουν και τη ζωή τους, με σύνθημα 8 ώρες δουλειάς, 8 ώρες ανάπαυσης, 8 ώρες ύπνο, τέθηκαν οι βάσεις  για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι βασικά δικαιώματα  όπως το οκτάωρο της εργασίας, η εξαήμερη βδομάδα και στη συνέχεια πενθήμερη βδομάδα εργασίας, αργίες, άδειες ξεκούρασης, κοινωνικές ασφαλίσεις για αξιοπρεπή διαβίωση στα γηρατειά, αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή, για να ανταποκρίνεται ο μισθός στο κόστος ζωής κ.λπ.

Δυό αιώνες μετά και αφού δημιουργήθηκαν τεράστιες πολυεθνικές εταιρίες, η τεχνολογία βρίσκεται σε τέτοια ανάπτυξη που μπορεί να προσφέρει τέτοιες ανέσεις που ούτε καν τις ονειρεύτηκαν οι πρωτοπόροι συνδικαλιστές, και ενώ υπάρχει τεράστια αριθμητική και ποιοτική παραγωγή προϊόντων και αφού ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν κατάφερε να έχει τα πιο πάνω δικαιώματα στα πλαίσια της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς του καπιταλιστικού παραδείσου, οι χώρες που θεωρηθήκαν πως έχουν ικανοποιητική ανάπτυξη ώστε ν’ αποτελέσουν τον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. στη προσπάθεια τους να ανακόψουν την βασική ασθένεια του συστήματος, την καπιταλιστική κρίση, προσπαθούν οι μηχανισμοί εξουσίας του συστήματος, να επιστρέψουν τον κόσμο πίσω 2 αιώνες.

Προσπαθούν να εφαρμόσουν συνεχές και ελεύθερο ωράριο εργασίας χωρίς αργίες (ούτε την Κυριακή, οι ανήκοντες στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα χριστιανοδημοκράτες δεν υπολογίζουν και δεν σέβονται. Και θρησκευτικοί ηγέτες δεν ενοχλούνται) (το θέμα βέβαια δεν είναι θρησκευτικό).

Στην Κύπρο η κυβέρνηση της χριστιανικής δεξιάς, προσπαθεί να επιβάλει σε όλη την Χώρα ελεύθερο ωράριο 7 μέρες τη βδομάδα. Μας είπε η υπ. Εργασίας πως εργοδοτήθηκαν με αυτό τον τρόπο 5000 άνεργοι. Αυτό που δεν μας είπε για πόσες μέρες βρήκαν δουλειά την βδομάδα και πόσες ώρες, με πιο μισθό; Πόσοι έμειναν άνεργοι σαν αποτέλεσμα αυτού του ωραρίου, το οποίο είναι εξαντλητικό για τους εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις και τους στερεί την πελατεία αφού την παίρνουν οι μεγάλες υπεραγορές και τα πολυκαταστήματα;

Αναγκάζονται οι εργαζόμενοι να δουλεύουν περισσότερες ώρες με τον ίδιο ή και λιγότερο μισθό, χωρίς ελεύθερο χρόνο , χωρίς ξεκούραση, χωρίς χρόνο για την οικογένεια, με αποτέλεσμα να σπάει ο βασικός δεσμός της κοινωνίας (φανταστείτε να μην ήταν ένα   στοιχείο του τριπτύχου της δεξιάς ιδεολογίας: πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια).

Τι άφησαν από το τρίπτυχο αυτό; Την πατρίδα την πούλησαν και τώρα ξεπουλούν ότι έμεινε απ’ αυτή. Την οικογένεια την ξεχαρβάλωσαν και την θρησκεία δεν την σεβάστηκαν, την χρησιμοποιούν όποτε τους συμφέρει επιφανειακά για να κοιμίζουν τον κόσμο ώστε να τον εκμεταλλεύονται.

Στην προσπάθεια τους να επιβάλουν συνθήκες πλήρους ελεύθερης αγοράς θα ξεπουλήσουν τους ημικρατικούς οργανισμούς και για να παρακάμψουν τη βουλή, θα αποφασίσουν να δώσουν τις εξουσίες στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτοί που μας μιλούν για δημοκρατία την περιορίζουν (να θυμίσω το διάταγμα για μείωση μισθών στην κεντρική συνεργατική τράπεζα, όπως και το διάταγμα για επέκταση του ωραρίου των καταστημάτων, καθώς και την πρόταση για την επέμβαση του στρατού, για την επιβολή της τάξης όπου κρίνουν αναγκαίο).

Αγνοούν προκλητικά τις συνδικαλιστικές οργανώσεις (δεν ήταν τυχαίο που κατηγορούσαν τον πρώην πρόεδρο Δ. Χριστόφια, πως συναντούσε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και πως έκανε ότι ήθελαν τα συνδικάτα). Αυτό που θέλουν να πετύχουν είναι η μείωση της επιρροής  και δύναμης των φορέων έκφρασης των συμφερόντων των εργαζομένων. Επιδιώκουν την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων ώστε οι εργοδότες να χειρίζονται τα εργασιακά ζητήματα όπως τους συμφέρει και κύρια να δίνουν εξευτελιστικούς μισθούς για απεριόριστο χρόνο εργασίας.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά σε καταστάσεις περασμένων αιώνων και χρειάζεται να παλέψουν οργανωμένα, για να κερδίσουν δικαιώματα που μέχρι χτες ήταν αυτονόητα. Παραβιάζονταν μεν αλλά η στήριξη της πολιτείας ήταν σ’ ένα μεγάλο βαθμό.

Είναι πια κατανοητό πως ο μόνος δρόμος είναι η οργανωμένη πάλη των εργαζομένων, η ενεργός συμμετοχή στα κοινά.  

Η αδιαφορία, η προσφιλής έκφραση  για κάλυψη της αδυναμίας προβληματισμού «ούλλοι εν τω ίδιο», αυτούς που εξυπηρετεί είναι τους εκμεταλλευτές και τους απατεώνες.

Στην εκδήλωση της 8^ης του Φλεβάρη των συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων (απουσίασε ως συνήθως η ΣΕΚ, η ΠΑΣΥΔυ, η ΕΤΥΚ, και οι ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ), άκουσα ηγέτες κοινωνικών οργανώσεων να δηλώνουν ουδέτεροι πολιτικά και να μας λεν πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν χρώμα. Αυτή η στάση σε μια ταξική κοινωνία, ωφελεί την πλουτοκρατία και όχι τον κόσμο της εργασίας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν χρώμα, ταξική συνείδηση, πολιτική στάση και έκφραση.

Είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι, πριν εκφράσουν τη γνώμη τους να σπεύδουν να δηλώσουν πως δεν ανήκουν πουθενά, λες και αν κάποιος ανήκει σ’ ένα πολιτικό χώρο είναι επιλήψιμο. Η στάση αυτή πριμοδοτεί το κεφάλαιο και την ακροδεξιά.

Άλλωστε είναι γνωστή η προσπάθεια της δεξιάς μα εμπεδώσει την αποπολιτικοποίηση και να φτιάξει μια κοινωνία απολίτικη έτσι που να μην  ενοχλεί την τάξη την οποία εκφράζει και να μη διαταράσσει την τάξη που θέλει να επιβάλει.

Ο κάθε εργαζόμενος ο οποίος σκέφτεται το συμφέρον της τάξης του και του συνόλου της κοινωνίας, που προβληματίζεται και δεν αδιαφορεί, δεν σκέφτεται το προσωπικό του συμφέρον (και αυτό τελικά που οδηγεί;), Έχει χρώμα, ιδεολογία  και πολιτικό οργανισμό έκφρασης.

Ιστορικά διδάγματα

http://rizospastis.gr/page.do?publDate=9/2/2014&id=14983&pageNo=18&direction=1

Υπάρχει και ο άλλος δρόμος

http://rizospastis.gr/page.do?publDate=2/2/2014&id=14974&pageNo=5&direction=1

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Καλή Χρονιά σας εύχομαι, να έχετε πάντα υγεία και οικογενειακή ευτυχία.

  Είσαι παιδί στα δεκαεννιά σου χρόνια

Είσαι παιδί μα στα μαλλιά σου χιόνια

μας ήρθαν δύσκολοι καιροί.

Στην κόψη των κυμάτων θα βαδίσεις

καθώς φουσκώνει η θάλασσα πολύ

μα απ' τις κραυγές του πλήθους μη μεθύσεις

κράτα τη σκέψη καθαρή,

μα απ’ τις κραυγές του πλήθους μη μεθύσεις

κράτα τη σκέψη καθαρή.

Είσαι παιδί στα δεκαεννιά σου χρόνια.

Μη καρτεράς απ’ τους θεούς βοήθεια,

μη καρτεράς απ’ άλλους την αλήθεια

συ θ’ ανεβείς στο Γολγοθά.

Μοσχοβολούν τα λούλουδα τη νύχτα

όμως σκορπούν στης αύρας την πνοή

γίνε πουρνάρι π’ αντέχει και ριζώνει

σε βράχια ξέρα, χέρσα γη,

γίνε πουρνάρι π’ αντέχει και ριζώνει

σε βράχια ξέρα, χέρσα γη.

Μη καρτεράς απ’τους θεούς βοήθεια.

Κράτα καλά στη δύσκολη την ώρα,

κράτα καλά στου φασισμού τη μπόρα,

σ’ έχει ο λαός οδηγητή.

Την σκέψη αρμάτωσε με νου και γνώση,

την πείρα των παλιών ;;

κι από την ήττα κάνε να πυργώσει

νίκη περήφανη τρανή,

κι από την ήττα κάνε να πυργώσει

νίκη περήφανη τρανή,

Κράτα καλά στη δύσκολη την ώρα.

Στοίχοι και μουσική Πάνος Τζαβέλας. Τραγουδά Νατάσα Παπαδοπούλου.

http://www.youtube.com/watch?v=bWj5nlyLHQs

Κλειδώνει τους λαούς στο στόχαστρο των μονοπωλίων

Για να ξέρουμε που βρισκόμαστε, ποιές προοπτικές έχουμε για καλύτερο επίπεδο ζωής και ποιές δυνατότητες υπάρχουν για κοινωνικό-οικονομικό μετασχηματισμό της κοινωνίας για μια Σοσιαλιστική κοινωνία.
 http://rizospastis.gr/storyTextOnly.do?id=7763877&publDate=29/12/2013&textOnly=true

Σοσιαλισμός και θρησκεία

Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν

Σοσιαλισμός και θρησκεία

Γράφτηκε: 3 Δεκεμβρίου 1905

Εκδόθηκε για πρώτη φορά:Νοβάγια Ζιζν, Νο. 28

Πηγή:Λένιν Άπαντα, τόμος 12 σελ. 142-147, Σύγχρονη Εποχή

HTML Markup: Aντώνης Μεγρέμης για το ελληνικό Αρχείο των Μαρξιστών στο Internet

Το κείμενο μας έστειλε ο Σάββας Μιχαήλ

Όλη η σύγχρονη κοινωνία είναι θεμελιωμένη πάνω στην εκμετάλλευση των τεράστιων μαζών της εργατικής τάξης από μια μηδαμινή μειοψηφία του πληθυσμού, που ανήκει στις τάξεις των γαιοκτημόνων και των κεφαλαιοκρατών. Η κοινωνία αυτή είναι δουλοκτητική, γιατί οι "ελεύθεροι" εργάτες, που όλη τους τη ζωή δουλεύουν στο κεφάλαιο, "έχουν δικαίωμα" μόνο σε τόσα μέσα ύπαρξης όσα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση δούλων που παράγουν κέρδος, για την εξασφάλιση και την διαιώνιση της κεφαλαιοκρατικής δουλείας.

Η οικονομική καταπίεση των εργατών προκαλεί και γεννάει αναπόφευκτα κάθε είδους πολιτική καταπίεση, κοινωνική ταπείνωση, εξαγρίωση και συσκότιση της πνευματικής και ηθικής ζωής των μαζών. Οι εργάτες μπορούν να πετύχουν περισσότερη είτε λιγότερη πολιτική ελευθερία με σκοπό τη διεξαγωγή του αγώνα για την οικονομική τους απελευθέρωση, καμμιά όμως ελευθερία δε θα τους απαλλάξει από την αθλιότητα, την ανεργία και την καταπίεση, όσο δε θα έχει αποτιναχτεί η εξουσία του κεφαλαίου. Η θρησκεία είναι μια από τις μορφές πνευματικής καταπίεσης, που παντού και πάντοτε βάραινε τις λαικές μάζες, τις τσακισμένες από την αιώνια δουλειά για τους άλλους, την ανέχεια και τη μοναξιά. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει αναπόφευκτα την πίστη για μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς και η αδυναμία του αγρίου στην πάλη με τη φύση γεννάει την πίστη στους θεούς, στους διαβόλους, στα θαύματα κτλ. Σ'αυτόν που σ'όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σ'εκείνους που ζουν από ξένη εργασία η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή.

Ο δούλος όμως που ένιωσε τη δουλεία του και ξεσηκώθηκε στην πάλη για την απελευθέρωση του παύει κιόλας κατά το ήμισυ να είναι δούλος. Ο σύγχρονος συνειδητός εργάτης, διαπαιδαγωγημένος από τη μεγάλη εργοστασιακή βιομηχανία, φωτισμένος από τη ζωή της πόλης, αποτινάζει με περιφρόνηση τις θρησκευτικές προλήψεις, αφήνει τον ουρανό στη διάθεση των παπάδων και των αστών υποκριτών, κατακτώντας μια καλύτερη ζωή εδώ στη γη. Το σύγχρονο προλεταριάτο τάσσεται με το μέρος του σοσιαλισμού, που επιστρατεύει την επιστήμη στην πάλη ενάντια στη θρησκευτική θολούρα και λυτρώνει τον εργάτη από την πίστη στη μετά θάνατον ζωή, συσπειρώνοντάς τον στην πραγματική πάλη για μια καλύτερη επίγεια ζωή.

Η θρησκεία πρέπει να ανακηρυχθεί ατομική υπόθεση. Με τα λόγια αυτά καθιερώθηκε να εκφράζεται συνήθως η στάση των σοσιαλιστών απέναντι στη θρησκεία. Μα η σημασία αυτών των λέξεων πρέπει να καθοριστεί με ακρίβεια, για να μην μπορούν να προκαλούν κανενός είδους παρανοήσεις. Η θρησκεία πρέπει να είναι ατομική υπόθεση για το κράτος, αυτό ζητάμε εμείς, σε καμμιά περίπτωση όμως δεν μπορούμε να θεωρούμε τη θρησκεία ατομική υπόθεση για το Κόμμα μας. Το κράτος δεν πρέπει να έχει καμμία δουλειά με τη θρησκεία, οι θρησκευτικοί σύλλογοι δεν πρέπει να συνδέονται με την κρατική εξουσία. Ο καθένας πρέπει να είναι ολότελα ελεύθερος να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει ή να μην παραδέχεται καμμιά θρησκεία, δηλ. να είναι άθεος, όπως και είναι συνήθως κάθε σοσιαλιστής. Δεν επιτρέπονται σε καμιά περίπτωση κανενός είδους διακρίσεις δικαιωμάτων ανάμεσα στους πολίτες εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Πρέπει να καταργηθεί απόλυτα ακόμα και κάθε υπόμνηση στα επίσημα έγγραφα σχετικά με το άλφα ή βήτα θρήσκευμα των πολιτών. Δεν πρέπει να δίνεται καμιά επιχορήγηση στην επίσημη εκκλησία του κράτους, καμμιά επιχορήγηση από τα χρήματα του δημοσίου στις εκκλησιαστικές και θρησκευτικές ενώσεις, που πρέπει να γίνουν ενώσεις πολιτών-ομοϊδεατών ολότελα ελεύθερες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία. Μόνο με την ολοκληρωτική εφαρμογή αυτών των διεκδικήσεων μπορεί να μπει τέρμα στο επαίσχυντο και καταραμένο εκείνο παρελθόν, τότε που η εκκλησία βρισκόταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από το κράτος, ενώ οι ρώσοι πολίτες βρίσκονταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από την επίσημη εκκλησία, τότε που υπήρχαν και εφαρμόζονταν μεσαιωνικοί ιεροεξεταστικοί νόμοι (που διατηρούνται μέχρι σήμερα στους ποινικούς κώδικες και κανόνες), νόμοι που πρόβλεπαν διωγμούς για την πίστη ή για την απιστία, που ασκούσαν βία στη συνείδηση του ανθρώπου, που συνέδεαν τις δημόσιες θεσούλες και τα δημόσια έσοδα με τη διάδοση κάθε λογής πνευματικού οπίου που διοχετεύει η εκκλησία του κράτους. Ολκληρωτικός χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος - αυτή τη διεκδίκηση προβάλλει το σοσιαλ ιστικό προλεταριάτο στο σημερινό κράτος και στη σημερινή εκκλησία.

Η ρωσική επανάσταση πρέπει να πραγματοποιήσει αυτήν τη διεκδίκηση σαν απαραίτητο συστατικό μέρος της πολιτικής ελευθερίας. Η ρωσική επανάσταση, από την άποψη αυτή, βρίσκεται σε εξαιρετικά ευνοικές συνθήκες, γιατί η αηδιαστική ρουτίνα της αστυνομικο-δουλοπαροικιακής απολυταρχίας προκάλεσε δυσαρέσκεια, αναβρασμό και αγανάκτηση ακόμα και μέσα στον κλήρο. Όσο κακομοιριασμένος, όσο αμόρφωτος και αν είναι ο ρωσικός ορθόδοξος κλήρος, ωστόσο και αυτός ακόμα ξύπνησε με τον πάταγο που προξένησε της παλιάς μεσαιωνικής τάξης πραγμάτων στην Ρωσία. Ακόμα και ο κλήρος αυτός προσχωρεί στη διεκδίκηση της ελευθερίας, διαμαρτύρεται ενάντια στη ρουτίνα και στη γραφειοκρατική αυθαιρεσία, ενάντια στον αστυνομικό χαφιεδισμό που επιβλήθηκε στους "λειτουργούς του υψίστου". Εμείς οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίξουμε αυτό το κίνημα, ολοκληρώνοντας τις διεκδικήσεις των τίμιων και ειλικρινών ανθρώπων του κλήρου, να τους παρουσιάσουμε τα ίδια τους τα λόγια για ελευθερία και να τους ζητήσουμε να κόψουν αποφασιστικά κάθε δεσμό ανάμεσα στη θρησκεία και στην αστυνομία. Είτε είσθε ειλικρινείς, και τότε πρέπει να υποστηρίζετε τον ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία, να υποστηρίζετε την πλήρη και χωρίς όρους ανακήρυξη της θρησκείας σε ατομική υπόθεση. Είτε δεν παραδέχεστε αυτές τις συνεπείς διεκδικήσεις της ελευθερίας, και τότε σημαίνει πως είστε ακόμα αιχμάλωτοι των παραδόσεων της ιερής εξέτασης, τότε σημαίνει πως εξακολουθείτε να κολλάτε στις δημόσιες θεσούλες και στο δημόσιο κορβανά, τότε σημαίνει πως δεν πιστεύετε στην πνευματική δύναμη του όπλου σας, πως εξακολουθείτε να δωροδοκείστε από την κρατική εξουσία. Στην περίπτωση αυτή οι συνειδητοί εργάτες όλης της Ρωσίας σας κηρύττουν αμείλικτο πόλεμο.

Για το κόμμα του σοσιαλιστικού προλεταριάτου η θρησκεία δεν είναι ατομική υπόθεση. Το κόμμα μας είναι ένωση συνειδητών, πρωτοπόρων αγωνιστών για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Μια τέτοια ένωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να στέκει αδιάφορη απέναντι στην έλλειψη συνειδητότητας, στην καθυστέρηση ή στο σκοταδισμό με τη μορφή θρησκευτικών δοξασιών. Απαιτούμε ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος για να καταπολεμούμε τη θρησκευτική θολούρα με καθαρά ιδεολογικά, και μόνο ιδεολογικά όπλα, με τον τύπο μας, με το λόγο μας. Άλλωστε εμείς συγκροτήσαμε την ένωση μας, το ΣΔΕΚΡ, για να διεξάγουμε ανάμεσα στ'άλλα, έναν τέτοιο ακριβώς αγώνα ενάντια σε κάθε θρησκευτική αποβλάκωση των εργατών. Για μας η ιδεολογική πάλη δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά υπόθεση όλου του κόμματος, όλου του προλεταριάτου.

Αφού είναι έτσι, τότε γιατί δεν δηλώνουμε στο πρόγραμμα μας πως είμαστε άθεοι; γιατί δεν απαγορεύουμε στους χριστιανούς και σ'εκείνους που πιστεύουν στο θεό να μπάινουν στο κόμμα μας;

Η απάντηση σ'αυτό το ερώτημα θα εξηγήσει την πολύ σοβαρή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και στη σοσιαλδημοκρατική τοποθέτηση του ζητήματος της θρησκείας.

Ολόκληρο το πρόγραμμα μας είναι θεμελιωμένο πάνω σε επιστημονική και, συνάμα, στην υλιστική ακριβώς κοσμοθεωρία. Γι'αυτό η εξήγηση του προγράμματος μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την εξήγηση για τις πραγματικές ιστορικές και οικονομικές ρίζες της θρησκευτικής θολούρας. Η προπαγάνδα μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την προπαγάνδα του αθεϊσμού. Η έκδοση της αντίστοιχης επιστημονικής φιλολογίας, που ως σήμερα την απαγόρευε αυστηρά και την καταδίωκε η απολυταρχική-δουλοπαροικιακή κρατική εξουσία, πρέπει ν'αποτελέσει τώρα έναν από τους τομείς της κομματικής μας δουλειάς. Τώρα θα βρεθούμε ίσως στην ανάγκη ν'ακολουθήσουμε τη συμβουλή που έδωσε κάποτε ο Ένγκελς στους γερμανούς σοσιαλιστές: μετάφραση και μαζική διάδοση της γαλλικής διαφωτιστικής και αθεϊστικής φιλολογίας του XVIII αιώνα.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να ξεπέφτουμε σε αφηρημένη, σε ιδεαλιστική τοποθέτηση του θρησκευτικού ζητήματος, ξεκινώντας "από το λόγο" και όχι από την ταξική πάλη, τοποθέτηση που κάνουν συχνά οι ριζοσπάστες δημοκράτες της αστικής τάξης. Θα ήταν ανοησία να νομίζουμε πως, σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην απεριόριστη καταπίεση και αποκτήνωση των εργατικών μαζών, είναι δυνατόν να διαλύσουμε τις θρησκευτικές προλήψεις με καθαρά προπαγανδιστικά μέσα. Θα ήταν αστική στενοκεφαλιά να ξεχνάμε πως η θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας είναι απλώς προιόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας. Με κανενός είδους φυλλάδες και με κανενός είδους κήρυγμα δεν μπορείς να διαφωτίσεις το προλεταριάτο, αν δεν το διαφωτίσει η ίδια η πάλη του ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλισμού. Η ενότητα αυτής της πάλης, πάλης πραγματικά επαναστατικής, που διεξάγει η καταπιεζόμενη τάξη για τη δημηουργία ενός επίγειου παραδείσου, είναι σπουδαιότερη για μας από την ενότητα γνωμών των προλεταρίων για τον επουράνιο παράδεισο.

Να γιατί δε μιλάμε, και δεν πρέπει να μιλάμε στο πρόγραμμα μας για τον αθεϊσμό μας. Να γιατί δεν απαγορεύουμε και δεν πρέπει να απαγορεύουμε στους προλεταρίους που έχουν διατηρήσει τούτα ή εκείνα τα υπολείμματα των παλαιών προλήψεων να πλησιάσουν στο κόμμα μας. Εμείς θα προπαγανδίζουμε πάντοτε την επιστημονική κοσμοθεωρία. Μας είναι απαραίτητο να καταπολεμούμε την ασυνέπεια οποιωνδήποτε "χριστιανών", αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως πρέπει να προωθούμε το θρησκευτικό ζήτημα στην πρώτη σειρά, γιατί σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η σειρά του, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να επιτρέπουμε το κομμάτιασμα των δυνάμεων της πραγματικά επαναστατικής, οικονομικής και πολιτικής πάλης για τριτεύουσες απόψεις και φαντασιοπληξίες, που χάνουν γρήγορα κάθε πολιτική σημασία, πετιούνται γρήγορα στην αποθήκη αχρήστων από την ίδια την πορεία της οικονομικής εξέλιξης.

Η αντιδραστική αστική τάξη φρόντιζε παντού, και τώρα αρχίζει να φροντίζει και στην χώρα μας, ν'ανάψει τη θρησκευτική έχθρα για να τραβήξει προς τα κει την προσοχή των μαζών, αποσπώντας την από τα πραγματικώς σοβαρά και θεμελιακά οικονομικά και πολιτικά ζητήματα, τα οποία λύνει τώρα πρακτικά το πανρωσικό προλεταριάτο που ενώνεται στην επαναστατική του πάλη. Η αντιδραστική αυτή πολιτική του κατατεμαχισμού των προλεταριακών δυνάμεων, που σήμερα εκδηλώνεται κυρίως με τη μορφή των πογκρόμ στα οποία προβαίνουν οι μαυροεκατονταρχίτες, ίσως να καταλήξει αύριο σε τίποτα πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Εμείς, εν πάση περιπτώσει, θα της αντιτάξουμε το ήρεμο, το σταθερό και υπομονητικό, το απαλλαγμένο από κάθε συδαύλιση διαφωνιών δευτερεύουσας σημασίας κήρυγμα της προλεταριακής αλληλεγγύης και της επιστημονικής κοσμοθεωρίας.

Το επαναστατικό προλεταριάτο θα κατορθώσει ώστε η θρησκεία να γίνει πραγματικά ατομική υπόθεση για το κράτος. Και μέσα σ'αυτό το ξεκαθαρισμένο από την μεσαιωνική μούχλα πολιτικό καθεστώς το προλεταριάτο θ'αρχίσει μια πλατιά, ανοιχτή πάλη για την εξάλειψη της οικονομικής δουλείας, που είναι η αληθινή πηγή της θρησκευτικής αποβλάκωσης της ανθρωπότητας.

Ν. Λένιν

3 Δεκεμβρίου 1905

http://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1905/12/03/socreligion.htm