Εργάτες όλων των χωρών ενωθείτε

Στης ανάγκης τα θρανία και στης φτώχειας το σχολειό μάθαμε την κοινωνία και τον πόνο τον παλιό.

Γι’ αυτό: όπως και νάναι τούτη Γή θάμαι στην πρώτη τη γραμμή όπως και τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί.

Διότι: αν δεν καώ εγώ αν δεν καείς εσύ αν δεν καούμε μείς, πως θέλεις να γενεί ν’ ανάψει πυρκαγιά, να φύγει νυχτιά, να λάμψει η νύχτα φως.

Γιατί: αρνιέμαι οι άλλοι να κρατάνε τα σχοινιά, αρνιέμαι να πνιγώ στη καταχνιά. Αρνιέμαι να έχω σκέψη που σωπαίνει να περιμένει μάταια τον καιρό.

Πάει να τελειώσει η καθορισμένη μέρα που τιμούμαι με απεργία, παρελάσεις και ομιλίες τους πρωτοπόρους εργάτες που έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Δεν εξοφλήσαμε όμως με την οφειλόμενη τιμή της καθορισμένης μέρας. Έχουμε χρέος τους αγώνες για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά κάθε λογής που η πλουτοκρατία θέτει, για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, για την ελεύθερη παιδεία και άνοδο του πνευματικού επιπέδου του λαού, για πολιτιστική ανάπτυξη, για την υγεία και ένα ασφαλές μέλλον να τους συνεχίσουμε και με οργανωμένη πάλη να αγωνιστούμε για την δικαίωση τους.

Έχουμε μπροστά μας ένα καθήκον το οποίο πρέπει να φέρουμε σε πέρας με επιτυχία αυτό τον μήνα. Πρέπει ο κάθε αριστερός να γίνει κανάλι σωστής πληροφόρησης και διάδοσης των θέσεων του κόμματος των εργαζομένων του ΑΚΕΛ. Οι θέσεις του ΑΚΕΛ πρέπει να φτάσουν και στο τελευταίο σπίτι. Η συσκότιση και η παραπληροφόρηση δεν πρέπει να περάσουν. Όπως δεν πρέπει να περάσουν οι αντιλαϊκές πολιτικές της δεξιάς και των συνοδοιπόρων της, που υπηρετούν το κεφάλαιο αδιαφορώντας για τους εργαζόμενους οι οποίοι παράγουν τον πλούτο για να τον χαίρονται οι λίγοι.

Η ενίσχυση του ΑΚΕΛ και ανάδειξη του ως πρωταγωνιστική δύναμη και η στήριξη της κυβέρνησης της αριστεράς, είναι μεγάλης σημασίας για την διατήρηση και επέκταση του κοινωνικού κράτους καθώς και της πορείας του κυπριακού ζητήματος.

Μια οφειλόμενη τιμή και από μένα αυτή την μέρα των εργαζομένων, διότι δεν μπορούσε να περάσει έτσι χωρίς μιαν αναφορά. Είναι αντιληπτό πως ξεκίνησα με στοίχους από διάφορα επαναστατικά τραγούδια.

Σήμερα ίσως θα έπρεπε να γράψω για την συγκέντρωση που πραγματοποιήσαμε στην Σκουριώτισσα και την πορεία στη νεκρή ζώνη μέχρι το νεκροταφείο του άγ. Γεωργίου Σολέας, καθώς και την συνεστίαση που ακολούθησε. Ίσως γίνει μιαν άλλη μέρα.

Νίκος Μπελογιάννης

Το κείμενο αυτό είναι αντιγραφή από: αριστερα δρώμενα. Λόγο χρόνου δεν έκανα κάτι δικό μου και επειδή θεωρώ πως η θησία Μπελογιάννη και τα όσα έγιναν είναι πολύ σημαντικάδεν θέλω να περάσει η μέρα χωρίς μιαν αναφορά.

Σαν σήμερα, χαράματα Κυριακής 30 Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης έπεφταν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι’ αυτήν την πολιτική δολοφονία έδωσε το μετεμφυλιακό καθεστώς της αστικής τάξης στην Ελλάδα, μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο. Τιμώντας τη μνήμη του ηρωικού κομμουνιστή, 59 χρόνια από την εκτέλεσή του, ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε την περασμένη Κυριακή εκτενές αφιέρωμα στη ζωή και τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα, όπου και πέρασε τα μαθητικά του χρόνια ως τη στιγμή που πέρασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέλος του ΚΚΕ από το 1934, συνελήφθη από τη βασιλομεταξική δικτατορία το Μάη του 1938 και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών και 2 χρόνια εξορία.
Ο πόλεμος του ’40 τον βρήκε στη φυλακή, ενώ ήταν ανάμεσα στους χιλιάδες κομμουνιστές που η κυβέρνηση παρέδωσε στους χιτλερικούς. Κατόρθωσε να αποδράσει το Σεπτέμβρη του 1943 και από τότε μέχρι την απελευθέρωση πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και διατέλεσε Πολιτικός Επίτροπος της ΙΙΙ Μεραρχίας Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση συνέγραψε το βιβλίο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα». Στη διάρκεια της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού αγωνίστηκε πρώτα στην Πελοπόννησο και μετά στη Βόρεια Ελλάδα, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά το 1948. Το 1950, έχοντας περάσει στις Λαϊκές Δημοκρατίες, εξελέγη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα, συνελήφθη το Δεκέμβρη του 1950 μαζί με άλλους συντρόφους του και στις 22 Οκτώβρη 1951 οδηγήθηκε σε δίκη ως «υπονομευτής των εθνικών συμφερόντων».
Στις 15 Φλεβάρη 1952, δικάστηκε για δεύτερη φορά ως «κατάσκοπος». Με ένα κόκκινο γαρίφαλο στο χέρι και οπλισμένος με την αξιοπρέπεια του λαϊκού αγωνιστή, μέλους του ΚΚΕ, μετέτρεψε τη δίκη του σε μπούμερανγκ κατά των οργανωτών της και απέδειξε ότι στο «πρόσωπό του δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ». Αγέρωχος διακήρυξε: «Η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του. Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
Το 2005, στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Ν. Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην ομιλία της, είχε μεταξύ άλλων αναφέρει για τον ήρωα κομμουνιστή: «Ο Μπελογιάννης αντιπροσωπεύει έναν κομμουνιστή αγωνιστή που κάνει έως το τέλος το καθήκον του. Εναν κομμουνιστή που συνδυάζει κατά τον καλύτερο τρόπο, σε δύσκολες μέρες, τον πρακτικό αγωνιστή και τον διανοητή αγωνιστή. Στο ένα χέρι του το όπλο και στο άλλο χέρι του η πένα. Αυτά τα δύο, κατά τη γνώμη μου, συνθέτουν το ολοκόκκινο γαρίφαλο του Νίκου Μπελογιάννη (…)
Μπροστά στο μνημείο του Μπελογιάννη μια κουβέντα μπορούμε να πούμε: Σε σκεπτόμαστε σήμερα ακόμα πιο πολύ, όπως και τους αγωνιστές που τα έδωσαν όλα για το λαό, για την πρόοδο, το σοσιαλισμό. Η θυσία του, η πολυσύνθετη προσωπικότητά του, μας δίνει φτερά, συνεχίζουμε ακούραστοι και απτόητοι. Μελετάμε την πείρα του χτες, δουλεύουμε για να είμαστε ικανοί και αδάμαστοι στα προβλήματα του σήμερα, κοιτώντας το μέλλον που θα ‘ρθει, το μέλλον του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού».